جعفر بخشی بی نیاز نویسنده و عضو شورای سردبیری با درج یادداشتی در اقتصاددان نوشت : اعتراضات در فرانسه و گسترش موج نارضایتی‌ها در کشورهای دیگری چون ایتالیا ؛ آلبانی ؛ شیلی و نقاط دیگر جهان یک حقیقت بزرگ را پیش چشم ما قرار می‌دهد. اعتراض مردم را نمی‌توان برای همیشه با دستور ؛ تهدید و نمایش قدرت مهار کرد. اعتراض ؛ صدای زخمی جامعه‌ای ست که دیگر نمی‌خواهد نادیده گرفته شود. دولت‌ها ممکن است خیابان‌ها را موقتاً خلوت کنند ؛ توم و تانک به خیابان بیاورند ؛ تجمعات را پراکنده سازند و با بازداشت و فشار ؛ معترضان را به عقب برانند. اما خاموش کردن خیابان به معنای خاموش شدن خشم مردم نیست. وقتی دوربین‌ها از خیابان‌ها کنار می‌روند آن گاه می شود نتیجه گرفت که اعتراض و نارضایتی نیز از میان رفته است.
با این همه مقایسه آنچه در کشورهای مختلف رخ داده ؛ پرسشی تلخ و تکان دهنده را پیش می‌کشد که چرا در برخی کشورها مثل فرانسه با وجود برخوردهای پلیسی و بازداشت معترضان ؛ حتی یک نفر کشته نشده و هنوز خیابان محل مطالبه‌گری و اعتراض است. اما در روایت تلخ اعتراضات ۱۸ و ۱۹ دی ماه در ایران پس از برخوردهای خونین و کشته شدن بسیاری از معترضان به ناگاه جامعه با سکوتی سنگین روبه‌رو شد؟ آیا این سکوت ؛ حاصل اقناع مردم بود یا محصول هراس؟ دقیقا همین جاست که باید میان مهار اعتراض و خاموش کردن اعتراض با هزینه جان انسان‌ها تفاوت گذاشت. این دو نه یکسانند و نه شایسته که با یک معیار سنجیده شوند. اگر حکومتی برای پایان دادن به اعتراض ناچار شود چنان هزینه انسانی سنگینی تحمیل کند که مردم از ترس جان خود به خانه بازگردند ؛ آیا واقعاً اعتراض را مدیریت کرده است یا تنها صورت مسئله را زیر لایه‌ای از ترس و سکوت پنهان کرده ؟
و باز هم همین جاست که تعبیر تلخی به ذهن می‌رسد که شاید بعضی دولت‌ها هنوز نیاموخته‌اند که چگونه بدون خشونت با اعتراض روبه‌رو شوند. تلخ‌تر از صدای گلوله اما ؛ سکوتی ست که پس از آن شکل می‌گیرد. سکوت کسانی که می‌بینند ؛ می‌شنوند و می‌دانند اما به دلایل مختلف ترجیح می‌دهند چیزی نگویند. اگر امروز در فرانسه یا هر کشور دیگری ؛ مردم دوباره به خیابان می‌آیند نباید صرفاً پرسید چرا دولت نتوانسته اعتراض را جمع کند. باید پرسید چه چیزی مردم را دوباره به خیابان کشانده. و اگر در ایران پس از روزهای خونین دی ماه خیابان‌ها آرام شدند ؛ نباید این آرامش را بی‌درنگ به حساب رضایت مردم گذاشت. که خیابان آرام ؛ لزوماً جامعه آرام نیست. سکوت مردم نیز لزوماً نشانه تأیید نیست. اقتدار ؛ توانایی کشتن نیست. توانایی جلوگیری از کشته شدن است. شجاعت ؛ خاموش کردن صدای معترض نیست. شنیدن صدای اوست. و پیروزی یک حکومت ؛ خالی شدن خیابان از مردم نیست. روزی ست که مردم بدون ترس ؛ بدون تحقیر و بدون نگرانی از جان خود ؛ دیگر دلیلی برای فریاد زدن نداشته باشند. و این است تفاوت حکومت کردن با صرفاً حکومت راندن.
مخاطب گرامی، ارسال نظر پیشنهاد و انتقاد نسبت به خبر فوق در بخش ثبت دیدگاه، موجب امتنان است.
ع
