ریاکاری هسته‌ای؛ از فتوای حرام ایران تا جاه‌طلبی هسته‌ای ژاپن

   دکتر مجید سجادی پناه با درج یادداشتی در اقتصاددان نوشت :در شرایطی که برخی در داخل با ادبیاتی غیرمسئولانه از «ساخت بمب اتم» سخن می‌گویند، نمی‌توان از یک واقعیت مهم چشم پوشید: جمهوری اسلامی ایران بر اساس موضع شرعی اعلام‌شده از سوی رهبر انقلاب، تولید، انباشت و استفاده از سلاح هسته‌ای را «حرام قطعی و شرعی» می‌داند. ایشان بارها تأکید کرده‌اند که «می‌توانستیم بمب اتم بسازیم، نساختیم چون حرام است» و این سلاح‌ها را «ممنوع» و «مخالف نظر اسلام» دانسته‌اند. این فتوا، که به پنج زبان در سازمان ملل ثبت شده، می‌تواند یکی از مهم‌ترین مستندات موضع اخلاقی و دینی ایران در قبال سلاح‌های کشتارجمعی و تعهد آن به صلح و امنیت جهانی تلقی شود.
این موضع صرفاً یک شعار سیاسی نیست، بلکه یکی از مبانی اعلام‌شده ایران در قبال سلاح‌های کشتارجمعی است. از این رو، سخنان افرادی مانند آقای خرازی درباره احتمال تغییر دکترین هسته‌ای یا ساخت بمب اتم، اگر بدون توجه به این مبنای رسمی و شرعی بیان شود، بیش از آنکه به تقویت قدرت بازدارندگی ایران کمک کند، می‌تواند اعتبار اخلاقی و سیاسی این موضع را تضعیف و خوراک تبلیغاتی برای مخالفان ایران فراهم کند. پرسش اساسی اینجاست: چرا به جای تقویت استدلال ایران درباره دوگانگی معیارهای هسته‌ای در جهان، باید با ادبیات هیجانی، زمینه برای بازنمایی ایران به‌عنوان یک «تهدید هسته‌ای» فراهم شود؟
در سوی دیگر، ژاپن قرار دارد؛ کشوری که خود را قربانی بمباران اتمی هیروشیما و ناگازاکی می‌داند، اما همزمان بحث درباره بازنگری در سیاست‌های هسته‌ای و افزایش ظرفیت‌های بازدارندگی آن در محافل سیاسی این کشور جدی‌تر شده است. مسئله اصلی، البته انکار حق ژاپن یا هر کشور دیگری برای تأمین امنیت خود نیست؛ مسئله، «دوگانگی معیارها» در نظام بین‌الملل است: چرا آنچه برای امریکا و متحدان غربی‌اش در قالب «بازدارندگی» یا «بحث راهبردی» توجیه می‌شود، در مورد ایران به سرعت به عنوان «تهدید هسته‌ای» معرفی می‌شود؟ اگر قرار است درباره سلاح‌های هسته‌ای سخن گفته شود، معیار باید برای همه کشورها یکسان باشد. ایران می‌تواند با تکیه بر مبانی شرعی و مواضع رسمی خود، این پرسش را صریح‌تر از همیشه مطرح کند: «آیا در نظم هسته‌ای جهان، واقعاً یک معیار واحد وجود دارد یا قدرت سیاسی تعیین می‌کند چه کسی مجاز به داشتن بازدارندگی است و چه کسی حتی حق سخن گفتن درباره آن را ندارد؟»

مخاطب گرامی، ارسال نظر پیشنهاد و انتقاد نسبت به خبر فوق در بخش ثبت دیدگاه، موجب امتنان است.

ع

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

هشت + 5 =

پربازدیدترین ها