دکتر مجید سجادی پناه با درج یادداشتی در اقتصاددان نوشت : جنگ آینده فقط بر فراز آسمان و روی زمین اتفاق نمیافتد؛ بخشی از آن در اعماق دریا جریان دارد، جایی که بیش از ۹۹ درصد ترافیک اینترنت جهان از طریق کابلهای زیردریایی عبور میکند. در منطقه هند و اقیانوس آرام، طی سالهای ۲۰۲۲ تا ۲۰۳۰ حدود ۷۰ کابل جدید تکمیل یا برنامهریزی شده و این یعنی در حال شکلگیری یک “جغرافیای جدید قدرت دیجیتال” هستیم. کابلها دیگر صرفاً ابزار انتقال اینترنت نیستند؛ آنها شریانهای اقتصاد، بانکداری، هوش مصنوعی، ارتباطات نظامی و حتی فرماندهی بحراناند. سنگاپور، بمبئی، هنگکنگ، فجیره، جیبوتی، سیدنی و شماری از جزایر اقیانوس آرام به گرههای مهم این شبکه تبدیل شدهاند و همزمان مسیرهای جدید تلاش میکنند از نقاط پرتنش مانند دریای چین جنوبی عبور نکنند. حتی جزایری مانند گوام، جزیره کریسمس، فیجی و پلینزی فرانسه که پیشتر در حاشیه شبکههای ارتباطی قرار داشتند، اکنون به نقاطی با اهمیت راهبردی تبدیل میشوند.
اما اهمیت این تحول زمانی روشنتر میشود که بدانیم مالکیت این شریانها نیز در حال تغییر است. شرکتهایی مانند گوگل و متا سهم بیشتری از کابلهای جدید را در اختیار میگیرند تا زیرساخت لازم برای هوش مصنوعی، خدمات ابری و اقتصاد داده را کنترل کنند. از سوی دیگر، افزایش کابلها به معنای افزایش آسیبپذیری نیز هست. تجربه دریای سرخ، دریای بالتیک و اطراف تایوان نشان داده است که یک لنگر، خرابکاری، عملیات خاکستری یا حتی یک حادثه دریایی میتواند ارتباطات یک منطقه را مختل کند. در این میان، تنگه هرمز نیز فقط یک گذرگاه نفتی نیست؛ میتواند بخشی از جغرافیای زیرآبی ارتباطات جهان باشد. به همین دلیل، هرگونه بحران در هرمز میتواند پیامدی فراتر از قیمت نفت داشته باشد و به “امنیت داده” سرایت کند. در عصر جدید، کشوری که فقط آسمان، زمین و دریا را حفاظت کند اما بستر دریا را فراموش کند، ممکن است در ظاهر به شبکه جهانی متصل باشد اما در لحظه بحران، ناگهان از جهان دیجیتال جدا شود. جنگ آینده شاید با موشک آغاز شود، اما میتواند با قطع یک کابل، یک کشور را از جهان بیرون بیندازد.
مخاطب گرامی، ارسال نظر پیشنهاد و انتقاد نسبت به خبر فوق در بخش ثبت دیدگاه، موجب امتنان است.
ع
