جعفر بخشی بی نیاز نویسنده و عضو شورای سردبیری با درج یادداشتی در اقتصاددان نوشت : حالا دیگر شنیدن خبر ناپدید شدن کالاها در ایران کسی را شوکه نمیکند. گویی گم شدن بخشی از ادبیات جاری مدیریت اقتصادی کشور شده است. اما ادعای اخیر مطرح شده در یک برنامه زنده تلویزیونی مبنی بر گم شدن یک میلیون تن برنج در سال ۱۴۰۱ فراتر از یک خبر ساده است. یک میلیون تن برنج یعنی بار ۴۰ هزار تریلی. یعنی کاروانی از کامیونها به طول ۵۰۰ کیلومتر که اگر پشت سر هم قطار شوند ؛ مسیری معادل تهران تا حوالی تبریز یا مرزهای شمال غرب را اشغال میکنند. یک میلیون تن برنج یعنی بارِ پهلو گرفته در ۵۰ فروند کشتی غول پیکر تجاری در دریا. حالا این سوال از دستگاه های نظارتی پرسیده می شود که این کوه برنج چگونه در هوای این کشور دود شده و به هوا رفته است؟ مواجهه با این ادعای سنگین و البته وحشتناک افکار عمومی را بر سر یک دو راهی بسیار خطرناک قرار میدهد که در هر دو سوی آن ساختار مدیریت و نظارت را به شدت محکوم می کند.
ابتدا این که اگر این ادعا دروغ ؛ غیر علمی و ناشی از بی سوادی آماری ست ؛ پس چرا آنتن زنده رسانهای که باید بازوی آگاهی بخشی باشد ؛ به تریبونی برای تشویش اذهان و بحران سازی روانی تبدیل میشود؟ چطور فردی اجازه مییابد برآوردهای ناشی از ذخیره سازی استراتژیک پس از جنگ روسیه و اوکراین در سال ۱۴۰۱ که برای تنظیم بازار و امنیت غذایی وارد شده بود را به عنوان یک پرونده مبهم گم شدگی جار بزند و هیچ مقام ناظری با او به جرم برهم زدن امنیت روانی جامعه و نشر اکاذیب برخورد نکند؟ چرا گوینده به پای میز پاسخ گویی کشیده نمیشود تا سند و مدرک این شعبده بازی ۵۰۰ کیلومتری را ارائه دهد و اما اگر این ادعا حقیقت دارد ؛ این اطلاعات محرمانه تاکنون کجا پنهان بوده و چگونه ۵۰ کشتی برنج در شبکهای به نام گمرک ؛ بنادر ؛ وزارت صمت و جهاد کشاورزی آب شده و زمین آن را بلعیده است؟
کدام مافیا یا شبکه نفوذی توانسته کاروانی به وسعت چند صد کیلومتر برنج را بدون کوچکترین رد پا در انبارها ؛ بازار آزاد یا مبادی صادراتی هضم کند و آب هم از آب تکان نخورد؟ عجیبتر از این ادعا ؛ واکنش مدیران و دستگاههای مسئول است. سکوت محض و انفعال. تشکلهای صنفی و تخصصی حوزه برنج با تکیه بر بدیهیات لجستیکی فریاد میزنند که چنین حجمی از کالا حتی فضای فیزیکی انبار داری عادی ندارد و ادعای گم شدن آن از نظر منطقی ناممکن است. اما گویی افکار عمومی باید بار دیگر میان موج شایعات و بی مسئولیتی رها شود. عادی سازی ناپدید شدن دکلها ؛ میلیاردها دلار ارز ترجیحی و حالا میلیونها تن نهاده و غلات ؛ سمی مهلک برای اعتماد عمومی ست. مردم حق دارند بپرسند که اگر برنج گم نشده چرا مدعی محاکمه نمیشود و اگر برنج گم شده ؛ دزدان این محموله ی ۵۰۰ کیلومتری را چطور و با چه سازوکاری از ایران خارج کرده اند یا کجای ایران برده اند.
مخاطب گرامی، ارسال نظر پیشنهاد و انتقاد نسبت به خبر فوق در بخش ثبت دیدگاه، موجب امتنان است.
ع
