دکتر مجید سجادی پناه با درج یادداشتی در اقتصاددان نوشت : امروز مسئله فقط این نیست که اسرائیل در ارتفاعات «علی الطاهر» چه میکند؛ مسئله این است که چرا تلآویو در حال تبدیل یک موضع تاکتیکی به یک واقعیت دائمی امنیتی در جنوب لبنان است. وزیر دفاع اسرائیل صراحتاً گفته است که نیروهای این رژیم از این منطقه عقبنشینی نخواهند کرد و آن را بخشی از «منطقه امنیتی» خود میدانند؛ اقدامی که میتواند به تغییر تدریجی قواعد درگیری و افزایش فشار بر حزبالله منجر شود.
همزمان، آمریکا و اروپا فشار اقتصادی بر ایران را به سطح تازهای رساندهاند و از قطع شریانهای مالی ایران سخن میگویند. بنابراین، با مجموعهای از اقدامات همزمان مواجهیم: فشار اقتصادی برای محدود کردن توان کشور، فشار نظامی در پیرامون ایران و ایجاد نقاط اصطکاک در جبهههای منطقهای. مسئله مهم این نیست که هر یک از این اقدامات بهتنهایی چه معنایی دارد؛ مسئله، «ترکیب» آنهاست که میتواند محیطی از بحران مستمر ایجاد کند؛ محیطی که در آن یک حادثه کوچک، ظرفیت تبدیل شدن به یک درگیری بزرگ را پیدا میکند.
در چنین شرایطی، خطر اصلی برای ایران فقط حمله نظامی نیست؛ «تحریک به واکنش در زمان و زمینی است که دیگران انتخاب کردهاند». اگر هدف نهایی، کشاندن ایران به یک جنگ تمامعیار باشد، طبیعی است که مسیر آن الزاماً با یک حمله مستقیم به ایران آغاز نشود؛ میتواند با فشار اقتصادی، گسترش منطقه حائل، ضربه به متحدان و ایجاد زنجیرهای از بحرانهای کنترلنشده شکل بگیرد. بنابراین، مهمترین ضرورت راهبردی ایران در این مرحله، حفظ ابتکار عمل و جلوگیری از افتادن در تلهای است که در آن «طرف مقابل بحران را طراحی کند و ایران ناچار شود زمان، مکان و دامنه جنگ را برای او تعیین کند».
مخاطب گرامی، ارسال نظر پیشنهاد و انتقاد نسبت به خبر فوق در بخش ثبت دیدگاه، موجب امتنان است.
ع
