جعفر بخشی بی نیاز نویسنده و عضو شورای سردبیری با درج یادداشتی در اقتصاددان نوشت :گفت سرعت قطار را کم کردیم. چون هر چقدر بوق قطار را زدیم حیوان زبان بسته از ریل خارج نشد. به ناچار سرعت را تا جایی کاهش دادیم که نزدیک حیوان توقف کنیم. باز هم بوق زدیم اما حیوان همچنان توی ریل بود و بیرون نمی رفت. یکی از لوکوموتیورانان ناوگان راه آهن زاگرس از این جا به بعد داستان را این گونه تعریف می کند که وقتی پیاده شدم و کمی جلوتر رفتم با صحنه‌ای مواجه شدم که حتی تصورش هم وجدان انسان را به درد می‌آورد. دیدم حیوان را عمداً با طناب به ریل بسته اند. دردناک‌تر اما کره الاغی بود که در کنار مادرش مانده بود و حاضر نبود از او جدا شود.
ما از اشرف مخلوقات بودن سخن می‌گوییم. از عقل ؛ شعور ؛ اخلاق ؛ تمدن و کرامت انسانی دم می‌زنیم. اما این چه اشرف مخلوقاتی ست که گاهی ابتدایی‌ترین مرزهای شفقت را هم زیر پا می‌گذارد. حیوان زبان ندارد که از دردش شکایت کند. قدرت دفاع از خودش را ندارد که در برابر ظلم بایستد و برای نجات جانش از کسی کمک بخواهد. درست به همین دلیل است که مسئولیت اخلاقی ما در قبال این موجودات سنگین‌تر است. مسئله فقط آزار یک حیوان آن هم به این شیوه نیست که مسئله سقوط اخلاقی انسان هایی ست که قدرت خود را نه برای حمایت از ضعیف‌ترها بلکه برای شکنجه و نابودی آنها به کار می‌گیرند. اگر کسی بتواند با طناب راه فرار یک حیوان بی گناه را ببندد و او را در مسیر برخورد با قطار قرار دهد تا تکه تکه شدن حیوان بی زبان را ببیند بی گمان نباید نام انسان را بر او گذاشت.
کاش می شد این اتفاق از سوی مراجع مسئول بررسی شود. عامل یا عاملان این رفتار شناسایی شوند و در چارچوب قانون هم پاسخ گو باشند و هم مجازات شوند. حمایت از حقوق حیوانات صرفاً یک موضوع احساسی یا تفننی نیست. آزمونی برای سنجش میزان پایبندی یک جامعه به اخلاق ؛ قانون و حرمت موجودات زنده است. کلیپ های متعددی از حیوان آزاری دیده می شود تا رفتارهای برخی از انسان ها را در میان حامیان وفادار حیوانات به شکلی متفاوت ترسیم کند. اما این نوع رفتار دیگر آزار نیست. جنون مطلق است. آن کره الاغ که از مادرش جدا نمی‌شد به گمانم معنای انسانیت را بهتر از انسانی فهمیده بود که مادرش را به ریل مرگ بسته بود. گاهی لازم نیست برای شناخت فاصله انسان و انسانیت ؛ کتاب‌های قطور فلسفه را ورق بزنیم. کافی ست با دقت به یک طناب بسته شده به ریل راه‌آهن نگاه کنیم.
مخاطب گرامی، ارسال نظر پیشنهاد و انتقاد نسبت به خبر فوق در بخش ثبت دیدگاه، موجب امتنان است.
ع
