جعفر بخشی بی نیاز نویسنده و عضو شورای سردبیری با درج یادداشتی در اقتصاددان نوشت :منطقه در لحظه‌ای از تاریخ ایستاده با این گواهی که دارد از جنگ می گوید. احتمالات در اینجا کاربردی ندارد که بحث سر زمان وقوع است. شواهد و مستنداتِ پیش رو ؛ فراتر از هر گونه تحلیل خوش بینانه ؛ همگی به یک نقطه واحد اشاره دارند. ما در آستانه‌ی یک جنگ تمام عیار قرار داریم که سایه‌ی سنگین آن بر سر تمام ساکنان این پهنه و به ویژه ایران سنگینی می‌کند. اگر قرار بود بر اساس منطقِ واقع‌گراییِ سیاسی صحبت کنیم باید می گفتیم که گویی تمام قطعات پازل برای یک رویارویی نظامی بزرگ چیده شده‌اند و تنها یک جرقه کوچک در این میان باقی مانده است. در روزهای پیش رو سه محورِ تحول آفرین و تاثیر گذار مسیر تاریخ این منطقه را بازنویسی خواهند کرد و هر کدام معنای دیگری برای امنیت و بقا خواهند داشت.
نخست : وقوع یک حمله احتمالی و پر خطر در تنگه هرمز . گلوگاه حیاتی جهان که اکنون به کانون تنش تبدیل شده است. آن جایی که هر گونه اصابت یا درگیری در این منطقه نه تنها زنجیره تأمین انرژی جهان را با اختلال مواجه می‌کند بلکه به معنای عبور از خط قرمزهای تعیین شده و ورود به مرحله‌ای ست که تلفات انسانی در آن دیگر نه یک احتمال بلکه یک واقعیتِ گریز ناپذیر خواهد بود.
دوم : جابه‌جایی‌های تهاجمي و استراتژیک در وضعیت عملیاتی نیروهای آمریکا و اسرائیل. آنچه امروز در صحنه مشاهده می‌کنیم صرفاً یک تمرین نظامی یا جابه‌جایی روتین نیست. تغییر آرایش نظامی و افزایش حضور تهاجم آمیز این دو قدرت در نزدیکی مرزهای تحت نفوذ ایران نشان دهنده آمادگی برای یک تغییر وضعیت است. آن‌ها در حال آماده سازی صحنه برای عملیاتی هستند که فراتر از محدوده‌های دفاعیِ مرزی که ماهیت تهاجم صریح دارد.
و سوم : وضعیت مبهم و بن بست در کانال‌های میانجی گری. در حالی که جهان انتظار داشت دیپلماسی مسیری برای فرار از فاجعه باشد اما اکنون شاهد هستیم که یا این کانال‌ها به بن بست رسیده‌اند و یا صرفاً ابزاری برای خرید زمان جهت آماده سازی نظامی هستند. توقف واقعی یا پیشرفتِ ملموس در این مذاکرات می‌تواند تنها مهارِ انفجار باشد ؛ اما شواهد نشان می‌دهد که میل به صلح در برابر میل به جنگ دیگر در این محاسبات سنگینی نمی‌کند. واقعیتِ تلخ و عریان این است که ما در میان دو آتش گرفتار شده‌ایم. مشخص نیست که کدام یک از طرفین و با چه توجیهی ابتدا و اول از همه هیزم را بر این آتشِ آماده می‌افکند تا شعله‌های جنگ را برافروزد. اما آنچه برای ما روشن است این است که این آتش فرقی میان آغازگر و پاسخ دهنده نخواهد داشت. چرا که وقتی جنگ تمام عیار آغاز شود تنها ویرانی ست که با منطقِ برنده یا بازنده بر کل منطقه حکم فرمایی خواهد کرد.
مخاطب گرامی، ارسال نظر پیشنهاد و انتقاد نسبت به خبر فوق در بخش ثبت دیدگاه، موجب امتنان است.
ع
