مسئولینی که دیگر خجالت نمی کشند و وقیح شده اند !
جعفر بخشی بی نیاز نویسنده و عضو شورای سردبیری با درج یادداشتی در اقتصاددان نوشت : گاهی مسئله فقط خیانت کردن آدمها نیست که مسئله این است که پس از آشکار شدن خیانت هنوز خود را محق می دانند ؛ طلبکارند و بدون ذرهای شرمندگی و خجالت همان مسیر گذشته را ادامه می دهند. درد بزرگ جوامع ؛ صرفاً وجود دروغگو ؛ متخلف ؛ رانت خوار ؛ فرصت طلب و سوء استفاده گر نیست. درد بزرگتر عادی شدن رفتار کسانی ست که بارها اعتماد عمومی را مخدوش میکنند ؛ بارها وعده میدهند و خلف وعده میکنند ؛ بارها از سرمایه و اعتماد مردم را به باد می دهند ؛ اما به جای پاسخگویی ؛ همچنان در جایگاه مدعی ؛ طلبکار و صاحب حق ظاهر میشوند. در چنین شرایطی دیگر مسئله یک دروغ ساده یا یک اشتباه مدیریتی نیست که مسئله فروپاشی مسئولیت پذیری و مرگ وجدان اخلاقی ست.
چگونه ممکن است کسی از اعتماد مردم نردبان قدرت بسازد ؛ از مقدسات برای توجیه رفتار خود هزینه کند ؛ از عدالت سخن بگوید اما در برابر بی عدالتی سکوت کند ؛ از خدمت دم بزند اما پاسخگوی نتایج عملکردش نباشد و وقتی حقیقت آشکار میشود به جای عذر خواهی و جبران ؛ به راحتی و وقیحانه صورت مسئله را پاک کند؟ اینجا اصلا بحث دین داری و دین نداری نیست که دقیقا بحث انسانیت است. دین اگر قرار است در زندگی اجتماعی معنا داشته باشد ؛ باید نخست در رعایت حقالناس ؛ امانت داری ؛ صداقت ؛ عدالت و پرهیز از ظلم دیده شود. هیچ عنوان و جایگاهی ؛ هیچ شعار و وعده ای ؛ هیچ لباس و موقعیتی نمیتواند حق مردم را ساقط کند یا مسئولیت افراد را در برابر عملکردشان از بین ببرد. مردم را نمیتوان برای همیشه با کلمات فریب داد. حافظه اجتماعی دیر یا زود میان ادعا و واقعیت فاصله میاندازد. تلختر از همه آنجاست که در برخی ساختارها به جای آنکه صداقت معیار ارتقا باشد ؛ سکوت و توجیه گری پاداش می گیرد. به جای آنکه پاسخگویی نشانه شایستگی باشد ؛ مطالبه گری مزاحمت تلقی می شود و به جای آنکه خطاکار در برابر مردم توضیح بدهد ؛ منتقد را به سکوت دعوت می کند و حتی گاهی برایش پرونده می سازد.
اعتبار انسان را نه عنوان و منصب درست می کند نه تریبون و تبلیغات و نه تعداد کسانی که برایش کف میزنند. اعتبار واقعی در لحظهای مشخص میشود که امکان پنهان کردن حقیقت وجود ندارد و انسان باید میان اعتراف به خطا و ادامه فریبکاری یکی را انتخاب کند. این که مدیران و مسئولان نظام از خطا کردن نمی ترسند اصلا چیز عجیبی نیست. چرا که خطا برایشان عادی شده است. دیگر از دروغ گفتن هم نمی ترسند و هیچ احساسی از شرمندگی در وجودشان باقی نمانده باشد. خطرناک ترین مرحله سقوط اخلاقی زمانی ست که دیگر مسئولی خطا را خطا نمیبیند ؛ ظلم را توجیه میکند ؛ دروغ را مصلحت مینامد و بی پاسخگویی را حق طبیعی خود میداند. این قبیل مسئولان و مدیران که کم هم نیستند از اخلاق و انسانیت بسیار فاصله دارند. مدیرانی بی وجدان ؛ بی مسئولیت و دروغگو که خود را پشت توجیهات شرعی پنهان کرده اند و به نام دین و مذهب هر جنایتی که می خواهند انجام می دهند.
مخاطب گرامی، ارسال نظر پیشنهاد و انتقاد نسبت به خبر فوق در بخش ثبت دیدگاه، موجب امتنان است.
ع



