جعفر بخشی بی نیاز نویسنده و عضو شورای سردبیری با درج یادداشتی در اقتصاددان نوشت : باید عنوانِ روز پوچ کارمند را از تقویم ها پاک کرد. همان کارمندهای بخت برگشته ای که فریادشان از بار گرانی و تورم و سخت بودن معیشت گوش فلک را کرده است. وقتی رسم احترام به کرامت و معیشت کارمند از بین رفته ؛ اسم آن به چه کار میآید؟ کارمند امروزِ ما نه آن تصویرِ کلیشهایِ پشتِ میز نشینِ آسوده خاطر ؛ که انسانی ست گرفتار در چنبرهی فقر. برایِ کارمندی که حقوقش حتی به نیمهی ماه نرسیده کفگیرش به ته دیگ میخورد تقدیر و تبریک ؛ حکم نمک پاشیدن بر زخمهای بازِ معیشتیاش را دارد. وقتی میبینیم که پس از پایانِ ساعت اداری خیل عظیمی از کارکنان دولت به جای رسیدن به خانواده و استراحت به مشاغل دوم و سومِ کاذب پناه میبرند تا از شرمِ نان شب رها شوند ؛ آیا چیزی جز شکستِ ساختاری هم برایمان باقی مانده است؟ تبعیضهای فاحش و ناعدالتیهای مزمن در نظام پرداختها ؛ ریشههای اعتماد را سوزانده است. کارمندی که هر روز شاهد بذل و بخششهای بیحساب و کتاب در بالا دستیهاست و خودش در خط مقدمِ پاسخگویی به مراجعی ست که از درد فریاد میکشند ؛ چگونه میتواند بد خُلق ؛ عصبی و دمق نباشد؟
🌐 صبرِ این طبقه لبریز شده و کارد به استخوان رسیده. اعصابها عموما داغان است ؛ نه به خاطرِ سختی و وضعیت کار بلکه به خاطرِ بیارزش انگاریِ حیاتِ انسانیشان. وقتی سفرهی کارمند حقیر است و توی سفره چیزی نیست ؛ بزرگداشتِ این روز عملا توهین به شرافتِ کارمند است. یا بساط تبعیض را جمع کنید و به دادِ معیشتِ در حالِ احتضارِ این قشرِ نجیب و شریف برسید ؛ یا محترمانه نام روز کارمند را از تقویم ها پاک کنید. چرا که این عنوان تنها یادآورِ خاطرهی تلخِ فراموش شدگیِ آنهایی ست که برای بقا میجنگند نه برای خدمت. شماها که در کسوت مدیر و مسئول پشتِ تریبونها از تکریم و احترام به کارمند سخن میگویید ؛ آیا بلدید و می توانید خود و خانواده هایتان تنها یک روز را با حقوقِ همین کارمند سر کنید ؟
مخاطب گرامی، ارسال نظر پیشنهاد و انتقاد نسبت به خبر فوق در بخش ثبت دیدگاه، موجب امتنان است.
ع
