جعفر بخشی بی نیاز نویسنده و عضو شورای سردبیری با درج یادداشتی در اقتصاددان نوشت : کافی ست لنز دوربین روشن شود تا وطن پرستی در رگ هایشان به جوش بیاید. کافی ست یک میکروفون جلویشان بگیرید تا با صدایی لرزان از خون ؛ شهادت و دفاع از کیان ایران داد سخن دهند. همانها که در قاب تصویر ؛ گویی آمادهاند تا بی درنگ جان در طبق اخلاص بگذارند و از این خاک در برابر هر گزندی دفاع کنند. اما این قهرمانان پوشالی یک نقطه ضعف بزرگ دارند. آنها تنها در مدیومِ تصویر زندگی میکنند. برای این جماعت ؛ وطن یک ژست است. یک کالای لوکس برای تزئین کارنامه. برای گرفتن رانت. برای نشستن بر کرسیهای قدرت و برای سرکوبِ هر صدای منتقدی که نان شان را آجر میکند. ماجرای آن شهروندی که جلوی دوربین ادعای شهادت داشت و به محض تعارفِ عمل به یاد کار و کاسبی اش افتاد. رخدادی که یک طنز تلخ نیست که این شناسنامه ی بخش بزرگی از جریانهایِ مدعیِ وطن پرستی ست. آنها وطن را نه برای بودن که برای نوشیدن و مکیدن میخواهند. آنها مرگ را برای همسایه میپسندند و شهادت را برای دیگران نسخه میپیچند.
در حالی که خود در پسِ پردههای ضخیمِ رانت و حاشیه امن ؛ مشغولِ تکثیرِ دارایی هایشان هستند. شریعتمداریها ؛ رساییها و ثابتیها و بسیاری دیگر همگی از یک قماشاند. تئوریسینهایِ ایستادن در صفِ مقدمِ عقبِ جبهه. برای اینان وطن یعنی همان صندلیِ گرم و نرمی که روی آن نشستهاند. برای اینان خونِ جوانان هزینهای ست که باید پرداخت شود تا وضعِ موجودِ رانتآلودِ آنها تغییری نکند. اینها همانهایی هستند که وقتی پای عمل وسط میآید ناگهان مشغلههای اداری شان بر ایمانِ ایدئولوژیک شان پیشی میگیرد. این وطن فروشیِ مدرن است. نه با چکمهی بیگانه که با زبانِ سرخِ شعار. آنجا که وطن به قربانگاهِ منافعِ حقیرِ فردی میرود. اینها نه تنها به این خاک تعلق ندارند بلکه از وطن دیواری ساختهاند تا پشت آن پنهان شوند و دستشان را در جیبِ همین مردمی کنند که صادقانه به این خاک عشق میورزند. باید که این پردههای نمایشِ دروغ دریده شود. باید به این جماعت یادآوری کرد که تاریخ هیچ گاه فریبِ سینه چاک کردنهایِ نمایشی را نخورده است ؛ منبعد هم نمی خورد. وطن نه با شعار در تلویزیون و جلوی دوربین که با شرافت در میدانِ عمل معنا میشود. همان جا که این شهدایِ پشتِ دوربین همیشه از آن فراریاند.
مخاطب گرامی، ارسال نظر پیشنهاد و انتقاد نسبت به خبر فوق در بخش ثبت دیدگاه، موجب امتنان است.
ع
