جعفر بخشی بی نیاز نویسنده و عضو شورای سردبیری با درج یادداشتی در اقتصاددان نوشت : سخنان یکی از امامان جمعه در خصوص پیوند مستقیم میان وضعیت حجاب و آمار ۳۰ درصدی طلاق در کشور ؛ بار دیگر نشان داد که چگونه مسئولان ما ترجیح میدهند برای فرار از پاسخگویی در قبال ناکارآمدی های ساختاری ؛ فرهنگ را سپر بلای اقتصاد کنند. بله حتما که ما هم با شما هم عقیدهایم که بنیان خانواده به شدت در خطر است. اما آیا واقعاً آدرس را درست رفتهاید ؟ اینکه میفرمایید بی عفتی عامل سست شدن خانواده است ؛ ساده سازیِ دردناکی ست از واقعیتی که امروز در سفرههای مردم جاری ست. آیا طلاق در دهکهای محروم و طبقه متوسطِ تحت فشارِ اقتصادی ؛ ناشی از کمبود عفاف است یا ناشی از کمبود نان و امنیت روانی ؟ اگر کمی از تریبونهای یک طرفه فاصله بگیرید و به واقعیتِ ملموس جامعه نگاه کنید ؛ کاملا متوجه این رخداد می شوید که اقتصاد همه چیز را بلعیده و جامعه را به مرز سقوط و انفجار رسانده است.
وقتی تورم افسار گسیخته ؛ قدرت خرید را بلعیده و مسکن و خودرو به آرزویی دست نیافتنی برای جوانان بدل شده ؛ چگونه انتظار دارید جوانان تن به ازدواج دهند؟ وقتی فرزند این آب و خاک ؛ با مدارک عالی دانشگاهی و دهها مهارت و تخصص ؛ ناچار است برای لقمهای نان در اسنپ پشت فرمان بنشیند تا دست کم شرمنده خانوادهاش نباشد و از جیب خودش ارتزاق کند ؛ کدام منطقِ اقتصادی حکم میکند که او به فکر تشکیل خانوادهای پایدار باشد؟ جوانانِ ما نه از سرِ بی عفتی بلکه از سرِ بیپولی و ناامیدی از آینده ازدواج نمیکنند. آنهایی هم که پیش از این ازدواج کردهاند نه به خاطرِ نوعِ پوشش یا حجاب ؛ بلکه زیر فشارِ له کنندهِ هزینههای اجاره بها ؛ درمان و معیشت در آستانه فروپاشی قرار گرفتهاند. طلاق ؛ فرزندِ خلفِ فقر است. وقتی فقر از در وارد میشود ؛ عشق ؛ اخلاق ؛ عفاف و خانواده از پنجره فرار میکنند.
وقتی از آزادی روابط میان دو جنس سخن میگویید بدانید که همین روابط در شرایطی که امکانِ ازدواجِ رسمی و شرعی ( به دلیل موانع اقتصادی ) از بین رفته تا به یک جایگزینِ اجباری و حداقلی تبدیل شود سراسر ایران را فرا گرفته و ازدواج های سفید تشکیل داده است. چرا به جای نسخه پیچیدن برای حجاب برای اشتغال و تولید و مهار تورم ؛ قدمی بر نمی دارید. چرا از تریبونهای قدرت ؛ همان قدر که نسبت به تارهای موی زنان حساسید ؛ نسبت به دزدیهای کلان ؛ تبعیضهای سازمان یافته و کمرِ خمیدهِ کارگر فریاد نمیزنید؟ تا زمانی که معیشتِ مردم در اولویت نباشد و تا زمانی که امید به آینده در چنبره مدیریت های ناکارآمد دفن شده باشد ؛ هر گونه تحلیل فرهنگی و اخلاقی تنها آدرس غلط دادن است. جامعهای که امنیتِ مالی ندارد ؛ نه با توصیه به عفت اصلاح میشود و نه با هشدارهای اخلاقی. خانوادهها بیش از آنکه به موعظه نیاز داشته باشند به ثبات اقتصادی نیاز دارند.
مخاطب گرامی، ارسال نظر پیشنهاد و انتقاد نسبت به خبر فوق در بخش ثبت دیدگاه، موجب امتنان است.
ع
