گزارش تحلیلی بحران برنجکاران شمال
گزارش تحلیلی بحران معیشت در شالیزارهای شمال؛ چرا دخل و خرج کشاورزان با هم نمیخواند؟
شالیزارهای شمال کشور که بهعنوان قلب تپنده تولید برنج ایران شناخته میشوند، این روزها حال و روز خوشی ندارند. کشاورزان که با خوندل و پشتوانهای از رنج، مرحله به مرحله از کاشت تا برداشت را پشت سر میگذارند، اکنون در فصل برداشت با سدی بزرگ به نام «سیاستهای حمایتی ناعادلانه» و «تورم هزینههای تولید» مواجهاند.
بخش اول لیست هزینههای کمرشکن تولید
برخلاف تصور عمومی برنجکاری امروز یک حرفه بسیار پرهزینه است. کشاورزان با لیستی از هزینههای چندبرابر شده روبرو هستند که عملاً حاشیه سود را از بین برده استنهادههای شیمیایی قیمت کود و سموم در سالهای اخیر رشد تصاعدی داشته است.
مکانیزاسیون و سوخت دستمزد تراکتورروتاری نشاکار و کمباین در زمان برداشت همراه با افزایش هزینههای سوخت دیزل و بنزین بخش بزرگی از سرمایه کشاورز را میبلعد.
خدمات جانبی:هزینههای آبیاری تهیه بذر مرغوب دستمزد کارگر نشا و در نهایت هزینههای سنگین شالیکوبی برای تبدیل شلتوک به برنج سفیدتأمین مالی بسیاری از کشاورزان برای شروع فصل تسهیلات بانکی دریافت کردهاند که فشار بازپرداخت آن در زمان برداشت به شدت احساس میشود سیاست واردات؛ ضربه نهایی به کشاورزبزرگترین گلایه شالیکاران، همزمانی فصل برداشت زمان کَرزنی یا درو با ورود برنجهای وارداتی به بازار استمنطق معیوب دولتها با هدف تنظیم بازار و کاهش قیمت مصرفکننده، اقدام به واردات میکنند؛ اما این کار دقیقا در زمانی صورت میگیرد که محصول داخلی وارد بازار شده است.
فشار به تولیدکننده به دلیل نیاز مالی کشاورز برای تسویه بدهیهای فصل کاشت بذر، کود، اجاره ۔۔۔ او ناچار به فروش فوری محصول است. ورود برنج وارداتی در این بازه زمانی باعث سقوط قیمت برنج داخلی شده و کشاورز را در موقعیتی قرار میدهد که محصول خود را زیر قیمت تمامشده به دلالان میفروشد.
بخش سوم پیشنهادات برای برونرفت از بحران
برای جلوگیری از فروپاشی اقتصاد شالیکاری، اصلاحات زیر ضروری استمدیریت زمان واردات ممنوعیت مطلق واردات برنج در بازه زمانی ۳ ماهه از زمان شروع برداشت تا پایان فصل فروش کشاورزان
حمایت از قیمت تضمینی خرید تضمینی برنج با قیمتی که متناسب با تورم هزینههای تولید باشد، نه قیمت بازارِ دستکاری شدهتسهیلات ارزانقیمت: ارائه وامهای با بهره کم و تنفس بازپرداخت، تا کشاورز مجبور نباشد برای تسویه بدهی، محصولش را «حراج» کند.
نتیجهگیری
ادامه روند فعلی، تیشه به ریشه تولید ملی میزند. کشاورزی که نتواند هزینههای خود را تأمین کند، بهزودی زمینهای خود را تغییر کاربری داده یا رها میکند. امنیت غذایی کشور، وابسته به حمایت از همین کشاورزانی است که امروز صدای اعتراضشان در شالیزارها شنیده میشود، اما در راهروهای تصمیمگیری نادیده گرفته میشود.
مخاطب گرامی، ارسال نظر پیشنهاد و انتقاد نسبت به خبر فوق در بخش ثبت دیدگاه، موجب امتنان است.
ع
