پرش به محتوا
یکشنبه ۱ آذر ۱۴۰۵
جامعه

فاجعه‌ای خاموش در دهان مردم !

جعفر بخشی بی نیاز نویسنده و عضو شورای سردبیری با درج یادداشتی در اقتصاددان نوشت : اگر بخواهیم مصیبت ها و مشکلات را در جامعه لیست کنیم حتما فهرست بلند بالایی از آن خواهیم داشت. مشکلاتی که عموما از فقر و نداری می آید تا ترکش های سنگین اش روی شانه های زخمی مردم بنشیند. اما یکی از تلخ‌ ترین و در عین حال کمتر دیده‌ شده‌ ترین مصیبت‌ های اقتصادی و اجتماعی جامعه امروز ایران ؛ وضعیت سلامت دهان و دندان مردم است. فاجعه‌ای که شاید در آمارهای رسمی کمتر دیده شود اما در زندگی روزمره میلیون‌ها ایرانی به شکلی تاسف بار جریان دارد. امروز کافی ست به اطراف خودمان نگاه کنیم. بسیاری از مردم وقتی دندان‌ درد می‌گیرند ؛ دیگر به فکر مراجعه به دندان‌ پزشک برای ترمیم ؛ عصب‌ کشی یا حفظ دندان نیستند. چون هزینه‌های درمان آن‌ قدر سرسام‌ آور شده که اساساً توان پرداخت آن را ندارند. خب نتیجه چیست؟ به‌ جای آنکه دندان را درمان کنند ؛ آن را می‌کشند !

 و این یعنی فقر و نداری آرام‌ آرام حتی به سلامت و زیبایی لبخند مردم هم رسیده است. مردمی که روزگاری برای یک پوسیدگی ساده به دندان‌ پزشک مراجعه می‌کردند امروز گاهی آن‌ قدر درمان را به تعویق می‌اندازند تا دیگر راهی جز کشیدن دندان برایشان باقی نماند. این اتفاق را نباید یک مسئله ساده پزشکی یا انتخاب شخصی دانست. این یک بحران اجتماعی و اقتصادی ست. وقتی هزینه پر کردن یک دندان ؛ عصب‌ کشی ؛ روکش و سایر خدمات دندان‌ پزشکی از توان مالی بخش بزرگی از جامعه خارج می‌شود ؛ نتیجه طبیعی آن گسترش دندان‌های از دست‌ رفته ؛ درمان‌های نیمه‌ کاره و آسیب‌های جدی به سلامت مردم است. تلخ‌تر اینکه در این میان برخی تعرفه‌ها و مبالغ دریافتی در مراکز دندان‌ پزشکی چنان سنگین است که عملاً یک خانواده با درآمد متوسط هم برای درمان چند دندان باید از بسیاری نیازهای ضروری زندگی خود بزند. البته دندان‌ پزشکان منصف و متعهد نیز کم نیستند اما نمی‌توان از ضرورت نظارت بر تعرفه‌ها و برخورد با دریافت‌ های غیر منصفانه چشم‌ پوشی کرد.

 مصیبت بزرگ اینجاست که ما با نسلی روبه‌رو هستیم که به‌ جای ترمیم دندان‌ هایش ناچار به از دست‌ دادن آن‌هاست. نه از سر بی‌ توجهی که از سر ناتوانی مالی. اگر گفته می‌شود سلامت حق مردم است این حق نباید فقط در درمان بیماری‌های پر هزینه یا شعارهای رسمی خلاصه شود. سلامت دهان و دندان هم بخشی از سلامت عمومی ست و باید تحت پوشش واقعی بیمه‌ها ؛ حمایت‌های اجتماعی و نظارت جدی بر تعرفه‌های درمانی قرار بگیرد. امروز شاید کسی صدای دندان‌های کشیده‌ شده مردم را نشنود اما این سکوت مطلقا نشانه رضایت نیست که نشانه درماندگی ست. درد دندان یک درد جسمی ست اما وقتی انسان توان درمان آن را ندارد ؛ به درد فقر ؛ تبعیض و بی‌ عدالتی تبدیل می‌شود. این همان بحران خاموشی ست که باید جدی گرفته شود. مردم نباید برای حفظ دندان‌ هایشان مجبور باشند از نان شب خود بزنند و نباید فقر اقتصادی در این جامعه لبخند آدم هایش را از آنها بگیرد.

مخاطب گرامی، ارسال نظر پیشنهاد و انتقاد نسبت به خبر فوق در بخش ثبت دیدگاه، موجب امتنان است.

ع

مطالب مرتبط

دیدگاه خود را بنویسید

پنج × 2 =