جعفر بخشی بی نیاز نویسنده و عضو شورای سردبیری با درج یادداشتی در اقتصاددان نوشت :این روزها یکی از تلخ‌ترین جلوه‌های زندگی مدرن مسابقه‌ای بی‌پایان برای تغییر چهره است. مسابقه‌ای که در آن گویی بعضی از دختران نه با آینه بلکه با تصویری خیالی از خودشان زندگی می‌کنند. تصویری که هرگز به رضایت نمی‌رسد و هر بار بهانه‌ای تازه برای یک جراحی دیگر می‌تراشد. ده‌ها و صدها بار تیغ جراحی ؛ تزریق ؛ بخیه و دست کاری چهره. هزینه‌هایی سرسام‌آور برای رسیدن به تعریفی از زیبایی که هر روز هم عوض می‌شود. یک روز بینی باید کوچک‌تر شود ؛ روز دیگر لب‌ها باید برجسته‌تر باشند ؛ فردا نوبت گونه‌هاست و پس فردا شاید فک و چانه هم در فهرست اصلاحات قرار بگیرند. انگار صورت انسان به پروژه‌ای ناتمام تبدیل شده که قرار نیست هیچ وقت به پایان برسد.
اما اگر قرار است هر بار بخشی از چهره تغییر کند ؛ پس این همه هزینه ؛ درد ؛ خطر و اضطراب برای رسیدن به کدام زیبایی ست. دردناک‌تر آنجاست که گاهی پس از صرف هزینه‌های سنگین و تحمل جراحی‌های متعدد ؛ نتیجه نه تنها رضایت بخش نیست بلکه چهره حالتی مصنوعی و ناهماهنگ هم پیدا می‌کند. با این حال به جای پایان دادن به این چرخه ؛ جراحی دیگری در ذهن شکل می‌گیرد. گویی مسئله فقط بینی یا لب و گونه نیست که مسئله نارضایتی‌ای است که با تغییر یک عضو به سراغ عضو دیگری می‌رود. وقتی تبلیغات ؛ فیلترها ؛ سلبریتی‌ها و معیارهای یکسان ساز مدام به جوانان القا می‌کنند که چهره طبیعی‌شان کافی نیست و باید صورت ها تغییر کند انسان را وامیدارد تا برای جلب توجه و دیده شدن هزینه های گزافی بپردازد. فاجعه آنجاست که انسان به جای اصلاح نگاهش به خودش ؛ بارها زیر تیغ می‌رود تا شاید نگاه دیگران را تغییر دهد. زیبایی را اما نمی‌توان با تعداد بخیه‌ها اندازه گرفت.
همان طور که شخصیت ؛ فهم ؛ نجابت ؛ توانایی ؛ دانش و انسانیت را نمی‌توان زیر تیغ جراحی برد. پیش از آنکه تیغ دیگری به چهره‌ها نزدیک شود ؛ اندکی عمیق‌تر به مسئله نگاه کنیم. شاید آنچه بیش از هر چیز به اصلاح نیاز دارد نه بینی و لب و گونه ؛ بلکه معیارهایی باشد که زیبایی را به قالبی محدود و انسان را به مشتری همیشگی آن تبدیل می کند. چهره انسان حتی در بدترین حالت هم ویترین کالا نیست که هویت اوست. زیبایی اگر قرار باشد به قیمت اضطراب دائمی ؛ هزینه‌های کمرشکن و نارضایتی همیشگی به دست آید ؛ دیگر آن آرامشی را که جراحی وعده می‌دهد ؛ تضمین نمی‌کند. گاهی بزرگ‌ترین تغییر نه در اتاق جراحی ؛ بلکه در لحظه‌ای اتفاق می‌افتد که انسان مقابل آینه می‌ایستد و تصمیم می‌گیرد برای دوست داشتن خودش مجبور به جنگیدن با چهره‌اش نباشد.
مخاطب گرامی، ارسال نظر پیشنهاد و انتقاد نسبت به خبر فوق در بخش ثبت دیدگاه، موجب امتنان است.
ع
