پرش به محتوا
شنبه ۳۰ آبان ۱۴۰۵
سلامت

دین داران دغل باز !

جعفر بخشی بی نیاز نویسنده و عضو شورای سردبیری با درج یادداشتی در اقتصاددان نوشت : در یک برنامه تلویزیونی در ترکیه مجری با استناد به مطالبی که به یکی از کتاب‌های منسوب به شیخ بخارایی نسبت داده شد ؛ موضوعی را مطرح می‌کند. از جمله اینکه خوردن هفت عدد خرما انسان را در برابر هر گونه سم و جادو مصون کرده و حتی ادرار شتر نیز می‌تواند درمان هر دردی باشد. دکتر ابوبکر سفیل که به‌ عنوان متخصص علم حدیث اسلامی به این برنامه معرفی شده همان جا این مطالب را تأیید می‌کند. اما مجری در اقدامی چالش‌ برانگیز ادرار شتر و خرما را روی میز گذاشته و از او می‌خواهد به آنچه تأیید کرده ؛ عملاً پایبند باشد. اینجاست که سکوت و سردرگمی مهمان برنامه را رسوا کرده تا مرز میان باور ؛ روایت ؛ عقل و خرافه را همان جا بازسازی کند‌.

 ایمان با هیچ پرسشی از بین نمی‌رود. اما آنچه از پرسش می‌ترسد ؛ بیشتر از آنکه ایمان باشد ادعایی ست که تاب آزمون و بررسی ندارد. باید میان احترام به دین و تقدیس بی‌ چون‌ و چرای هر نقل تاریخی تفاوت قائل شد. هیچ‌ کس حق ندارد به نام دفاع از مقدسات ؛ هر ادعایی را بدون دلیل به خورد جامعه بدهد و بعد هم منتقدان را به بی‌ایمانی متهم کند. مشکل از جایی آغاز می‌شود که عده‌ای به جای آنکه مردم را به اندیشیدن دعوت کنند ؛ از آنها اطاعت بی‌ چون‌ و چرا می‌خواهند. به جای استدلال روایت می‌آورند و به جای پاسخ علمی برای خود حاشیه امن تقدس می‌سازند. اگر این شیوه پرسشگری در جامعه ما نیز جدی گرفته می‌شد ؛ اگر مردم از مدعیان دین و معرفت می‌پرسیدند که مستند سخنانتان چیست ؛ اعتبار علمی آن کجاست و آیا خودتان حاضرید به لوازم ادعاهایتان پایبند باشید ؛ شاید بازار بسیاری از خرافه‌ فروشی‌ها تا این اندازه در ایران رونق نمی‌گرفت. اما پرسش من از کسانی که خود را مفسر دین ؛ کارشناس حدیث و راهنمای اعتقادی مردم می‌دانند این است که چرا باید مردم در برابر ادعاهای شما سکوت کنند؟

 چرا هر گاه سخنی غیر عقلانی مطرح می‌شود ؛ به جای ارائه دلیل و پاسخ مستند از جایگاه دین برای بستن دهان منتقد استفاده می‌کنید؟ جامعه‌ای که پرسش نمی‌کند ؛ دیر یا زود اسیر کسانی می‌شود که به جای آگاهی ؛ ترس می‌فروشند. به جای معرفت ؛ خرافه عرضه کرده و به جای روشن کردن مسیر زندگی مردم ؛ تاریکی جهل را با نام دین تزئین می‌کنند. هیچ ادعایی به صرف آنکه از زبان یک فرد مذهبی بیان شده یا به کتابی کهن نسبت داده شده ؛ مقدس و مصون از نقد نیست. حقیقت از پرسش نمی‌ترسد. این ادعاهای بی‌پایه‌اند که در برابر پرسش‌ های جدی فرو می‌ریزند. و سرانجام بزرگ‌ترین خدمت به دین دفاع کورکورانه از هر آن چیزی نیست که به نام دین گفته می‌شود. بلکه جدا کردن حقیقت از خرافه ؛ معرفت از جهل و ایمان از تجارت با باورهای مردم است. باورهایی که یک عمر است با همین خرافه ها مدیریت شده است.

مخاطب گرامی، ارسال نظر پیشنهاد و انتقاد نسبت به خبر فوق در بخش ثبت دیدگاه، موجب امتنان است.

ع

مطالب مرتبط

دیدگاه خود را بنویسید

هشت + یازده =