آغوش غیر مجاز !
جعفر بخشی بی نیاز نویسنده و عضو شورای سردبیری با درج یادداشتی در اقتصاددان نوشت :تا قسمت ۶ همه چیز همان بود که چشم ها می خواست. اما چند ثانیه کافی بود تا پرونده ی یل را روی میز سانسور بگذارد و از رفتار دو بازیگر این سریال حرف و حدیث بسازد. آنچه امروز پیرامون سریال یل و برخی صحنههای آن در فضای مجازی به راه افتاده ؛ بیش از آنکه یک بحث فرهنگی ؛ شرعی یا اخلاقی داشته باشد پرده از یک واقعیت تلخ در جامعه بر میدارد که ما در مواجهه با مسائل اجتماعی ؛ هنوز گرفتار تفسیرهای گزینشی ؛ حساسیت های دوگانه و قضاوت های سلیقهای هستیم. واقعا چرا باید برای کوچکترین جزئیات یک اثر هنری ؛ چنان هیاهویی به پا کنیم که گویی تمام مشکلات فرهنگی و اخلاقی جامعه حل شده و تنها معضل باقی مانده همین تکه ی چند ثانیه از یک سریال است. آیا واقعاً دغدغه مندان فرهنگ و اخلاق ؛ همین قدر که برای یک صحنه تلویزیونی حساسیت نشان میدهند نسبت به آسیبهای اجتماعی نیز حساس اند.
اگر پاسخ مثبت است پس چرا صدای اعتراض به این حجم از نابسامانیها همیشه به اندازه اعتراض به یک سکانس هنری بلند نیست؟ نکته مهمتر اما این است که وقتی بحث احکام شرعی به میان میآید نمیتوان با برداشتهای شخصی و گزینشی یک رفتار را در موقعیتی حرام و همان رفتار یا رفتاری مشابه را در موقعیتی دیگر مجاز دانست بی آنکه مبنای فقهی و تفاوت شرایط را روشن کرد. شرع ؛ قانون و اخلاق ؛ ابزار تسویه حساب با سلیقه های شخصی نیستند. از سوی دیگر نباید فراموش کرد که جامعه امروز ایران با انبوهی از مسائل واقعی و دشوار دستوپنجه نرم میکند. مردمی که زیر بار فشار اقتصادی ؛ ناامیدی و مشکلات معیشتی و بحران اعتماد عمومی قرار گرفتهاند بیش از هر زمان دیگری به عقلانیت ؛ صداقت و اولویت بندی درست نیاز دارند نه اینکه هر روز با یک جنجال تازه و رد گم کنی افکار عمومی را از مسائل اساسی منحرف کنیم. فرهنگ را نمیتوان با هیاهو مدیریت کرد. اخلاق را نمیتوان با تحمیل سلیقه جایگزین نمود و دینداری را نمیتوان با جنجال آفرینی به جامعه اثبات کرد.
اگر قرار است در باره یک سریال؛ یک صحنه یا یک رفتار هنری داوری کنیم حتما باید منصفانه ؛ مستند و با معیارهای روشن سخن بگوییم. نه اینکه ابتدا حکم صادر کنیم و بعد به دنبال توجیه آن بگردیم. نه اینکه از میان تمام مسائل جامعه فقط موضوعاتی را ببینیم که با حساسیتهای شخصی ما سازگارند. و حالا یک پرسش صریح هم در خاتمه باقی میماند که آیا کسانی که امروز برای یک سکانس از سریال یل ؛ شمشیر نقد از نیام کشیدهاند و فریاد وامصیبتا سر داده اند ؛ حاضرند با همین شدت و صراحت در باره عملکرد دستگاههای فرهنگی ؛ سیاست گذاریهای ناکارآمد و مسئولانی که سالهاست در قبال وضعیت فرهنگی جامعه پاسخ روشنی ندادهاند نیز موضع بگیرند؟ نه هر منتقدی دشمن فرهنگ است و نه هر مدعی دفاع از فرهنگ الزاماً نماینده اخلاق و دینداری. معیار در هر قضاوتی انصاف است. معیاری که اگر نباشد حتی دفاع از مقدسترین ارزشها هم میتواند به ضد خودش تبدیل شود. مشکل اصلی سریال یل آغوش مادر و پسر نیست که مشکل فرهنگی ست که در آن گاهی برای حاشیهها فریاد میزنیم اما در برابر متنِ دردهای جامعه سکوت میکنیم.
مخاطب گرامی، ارسال نظر پیشنهاد و انتقاد نسبت به خبر فوق در بخش ثبت دیدگاه، موجب امتنان است.
ع


