ابوالفضل بابادی شوراب
اخیرا دوست بسیار ارزشمندم حاج عاشور غلامپور اردلی با نگارش یادداشتی انتقادی با عنوان ” خانه مطبوعات یا تیغ در گلوی خبرنگار ” در دفاع از یک همکار رسانه ای محترم و گرامی، اقدام نمود.
قطعا آقای غلامپور گرامی نقطه ی تمایز میان نقد و تهمت را می داند و بین این دو تفاوت قائل است، چرا که تا آنجا که مطلعم ایشان طی حداقل یک ماه اخیر نقدهای بسیاری در این باره نگارش نموده و در این مدت، یکبار هم از ایشان شکایت نشده.
هر چند سال گذشته که درباره رزرو کامل هتل هیام و دعوت سوپر لاکچری انجمن مطلبی نگارش کرد و بدون ذکر سند، ادعاهایی ذکر نمود، که نوعی اتهام زنی بود، اما با سعه ی صدر، خانه مطبوعات از شکایت بخاطر این اتهام، چشم پوشی کرد.
هرچند تا الان که این مطلب نگارش شده، حاج عاشور گرامی یک سند از یک اتاق سوپر لاکچری خانه مطبوعات در هتل هیام ارائه ننموده است.
ضمن اینکه در ارتباط با ادعای اخیر آقای غلامپور در طرح شکایت خانه مطبوعات از آن دوست رسانه ای، به آن دوست رسانه ای فوق الذکر، یک بازه زمانی برای اصلاح مطلب خود داده شد تا کلمه مفتخور که بار حقوقی توهین آمیز دارد اصلاح گردد.
همچنین چندین واسطه و اصطلاحا کدخدای رسانه ای جهت حل و فصل موضوع و رفع کدورت رسانه ای بصورت تلفنی و پیامکی فرستاده شدند تا از گسترش اختلافات صنفی جلوگیری شود.
اما آن دوست رسانه ای اصرار بر تداوم روند جهت گیری خود داشت و خانه مطبوعات علی رغم میل باطنی و به اصرار برخی اعضای موثر خانه مطبوعات مجبور به شکایت شد تا انسجام صنفی بهم نریزد.
لذا حاج عاشور غلامپور اردلی این حق را دارد که انتقاد کند و انتقادات او و دیگران شنیده خواهد شد ولی تهمت زدن و توهین کردن هرگز پذیرفتنی نیست.
