جعفر بخشی بی نیاز نویسنده و عضو شورای سردبیری با درج یادداشتی در اقتصاددان نوشت : اعداد و ارقامِ منتشر شده در مورد حقوق ۱۰۰ تا ۱۵۰ دلاری پرستاران در ایران توسط محمد شریفی مقدم ؛ دبیر کل خانه پرستار ؛ تنها یک آمار نیست. این یک بیانیه مرگ برای نظام سلامت است. مثل حداقل های دیگری که به سفره های مستمندان و فقرا ریخته می شود. وقتی صحبت از حقوق های ناچیز به میان میآید در واقع از سقوط آزادِ کرامت انسانی در ساختارِ مدیریتی کشور حرف میزنیم. وقتی یک پرستار ایرانی ۹۷ درصد کمتر از همتای خارجی خود درآمد دارد ، یعنی ما در یک شکاف وحشتناکِ نابرابری زندگی میکنیم. شکافی که نه از نقص دانش یا توانمندی بلکه از نقصِ اخلاق و بی توجهیِ سیستماتیکِ حاکمیت نشأت میگیرد. پرستاران ما که در خط مقدمِ مقابله با اپیدمیها و بحرانهای سلامت ایستادهاند ؛ امروز در پایینترین پلهی سلسله مراتبِ حقوقی کارکنان دولت قرار دارند. این یک تصادف نیست که متاسفانه یک جنایت است.
و از آن طرف انتخابِ اولویت دادن به پروژههای نمایشی و هزینههای بی هدف ؛ در مقابلِ نادیده گرفتنِ حقِ حیاتِ کسانی که از عرق ریخته و از جان فشانی شان برای دیگران سخن میگویند. این تبعیض در پرداختها و بی توجهی به مشکلات ساختاری تنها یک چالش اقتصادی نیست که این یک هجومِ مهاجرتِ معکوسِ مهارت است. با این وضعیت ما نه تنها با کمبود نیرو بلکه با تخریبِ انگیزهها نیز روبرو هستیم. وقتی پرستار ؛ راننده اسنپ میشود یا کسری حقوق خود را با مشاغل پست و خرد جبران می کند ؛ یعنی ساختار سلامت در حال تبدیل شدن به یک کالبدِ بیجان است. وقتی کسانی که باید مراقبِ دردِ دیگران باشند ؛ خودشان در آغوشِ دردِ فقر و نابرابری قرار میگیرند ؛ دیگر نباید انتظار داشت که مراقبِ سلامتِ جامعه باشند. وضعیت فعلی یک بن بست است. تداوم این سیاست های تبعیض آمیز و نادیده گرفتنِ حقوقِ پایه ؛ قطعاً زندگی پرستاران را به ورطهی وخامتِ مطلق خواهد کشاند. همین است که پرستاران عطای ماندن را به لقای آن می بخشند و ناگزیر ترک وطن می کنند.
مخاطب گرامی، ارسال نظر پیشنهاد و انتقاد نسبت به خبر فوق در بخش ثبت دیدگاه، موجب امتنان است.
ع
