جعفر بخشی بی نیاز نویسنده و عضو شورای سردبیری با درج یادداشتی در اقتصاددان نوشت : تصویر به غایت تلخ و نمادین است؛ فرودگاه جایی که نقطهی تلاقیِ بازگشت و آغاز مسافران است برای برخی که می خواستند غرور ملی را به نمایش بگذارند اما با خود شرمساری به خانه آوردند. حالا فرودگاه دیگر یک مقصد نیست که یک میدانِ بزرگِ خرید است که با جیب ملتِ مستأصل هدیه باران شده است. وقتی چمدانهای اعضای تیم ملی فوتبال ایران از نقاله عبور میکنند ؛ بیش از آنکه نشان دهندهی بازگشتِ قهرمانان باشد ؛ ویترینی از حقارتِ مدیریت و ولعِ شخصی ست. چمدانهایی که زیر بارِ خریدهای انبوه ؛ هدایای لوکس و سوغاتیهای رنگارنگِ تهیه شده از سفرهی بیتالمالِ این مردمِ دردمند لبالب پر شده اند. این همان غرورِ ادعاییِ مسئولان ماست. غروری که در وزنِ چمدانها خلاصه میشود و نه در ارزشهای ملی یا دستاوردهای ورزشی.
در سوی دیگر اما تیم ملی ژاپن ؛ نخبگانی که با چمدانهایی کوچک سبک و حتی خالی باز میگردند عیار قهرمانان فاتح را به خوبی رونمایی می کند. برای آنها پیراهن ملی بار نیست که باید با خریدِ متاعِ دنیا جبرانش کرد بلکه رسالتی ست که بر دوش دارند. تضاد این دو تصویر تضادِ دو جهان بینی ست. یکی در جستجوی مصرف و دیگری در پی تعالی. آنچه این نمایشِ تحقیر آمیز را به مرز انفجار میرساند وقاحتِ پس از شکست است. تیمی که در زمین بازی مغلوبِ اراده و تکنیکِ حریف شده و سرشکستگیِ ملی را به بار آورده ؛ حالا در اتاقهایِ دربسته ؛ توسطِ مربی و رئیس فدراسیون خود را مستحقِ پاداشهای میلیاردی می داند. کدام منطقِ مدیریتی به بی عرضگی در زمین ؛ پاداشِ اشرافی در خارج از زمین میدهد؟ در این سیستمِ وارونه ؛ گویی قانونِ نانوشتهای جاری ست که هر چه بی عرضهتر ؛ داراتر و هر چه شایستهتر اما ندارتر.
پیشتر نوشته بودم که اگر شرم زبان داشت ؛ از دیدنِ این همه وقاحت، فریاد میکشید. اکنون اما میگویم که شرم مدتهاست در راهروهایِ فدراسیونهای ما ؛ پیش از آنکه به اتاقِ مدیران برسد ؛ ذبح شده است. این چمدانهای پر از سوغاتی ؛ چمدانهایِ غرور نیستند ؛ اینها چمدانهایِ شکستِ اخلاقی اند که با پولِ کسانی که زیرِ بارِ گرانی نان شب را هم به سختی تأمین میکنند پر شدهاند. تا زمانی که بیتالمال کیسهیِ بیپایانِ بیکفایتهاست و مدیریت ابزارِ رسیدن به منافعِ شخصی ؛ همین آش است و همین کاسه. تاریخ نه نامِ اینها که وزنِ این چمدانهایِ حقیر را در حافظهیِ تلخِ این مردم ثبت خواهد کرد. مردمی که از قهرمانانِ خود غرور ملی میخواستند نه توریستهایی با چمدانهایِ مملو از سکههایِ برآمده از خونِ دلِ ملت.
مخاطب گرامی، ارسال نظر پیشنهاد و انتقاد نسبت به خبر فوق در بخش ثبت دیدگاه، موجب امتنان است.
ع
