گزین‌گویه‌های مطهر.فرگرد۲۰۷۹
هر پگاه نو با یک نگاه نو
هر «پگاهی» با «آگاهی»،
وقتی دکمه‌های لباسم را«می‌بندم»،پیش خود«می‌خندم»،
که آیا «باز» هم خود دکمه ها را «باز» خواهم کرد،
یا «مُرده شور» برای نهادن در «گور»؟!
بنابراین در هر «آن» با هر «انسان»که برخورد می‌کنم،
باید بیندیشم که اگر این «آخرین رفتارم» و «واپسین گفتارم»باشد،
پس از مرگ از آن «پریشان» و «پشیمان»نشوم!
باید «نُصرت‌ها را قیمت» و «فُرصت‌ها را غنیمت» بدانم.
در این «جهان» هیچ «انسان»، هیچ گاه
از«سبزکیشی،پریشان»و از«نیک‌اندیشی،پشیمان»نمی‌شود!
