اقتصاددان :دکتر سید حسین موسویان درنشست تخصصی «چالشهای کنترل بینالمللی مواد هسته ای» روز در حاشیه کنفرانس بازنگری معاهده منع گسترش سلاحهای هستهای در مقر سازمان ملل متحد بیان کرد :
تناقضات راهبردی آمریکا در پرونده هستهای ایران، اعتبار نظام جهانی عدم اشاعه هسته ای را نابود کرده است.
نشست تخصصی «چالشهای کنترل بینالمللی مواد هسته ای» روز در حاشیه کنفرانس بازنگری معاهده منع گسترش سلاحهای هستهای در مقر سازمان ملل متحد برگزار شد؛ نشستی که با مشارکت و حمایت مشترک کشورهای اتریش، برزیل، ژاپن و برنامه علم و امنیت جهانی دانشگاه پرینستون، به بررسی چالشهای روز رژیم عدم اشاعه و تحولات پروندههای هستهای در جهان پرداخت. در این نشست، موضوع برنامه هستهای ایران و رویکرد قدرتهای جهانی نسبت به آن، یکی از محورهای اصلی بحث و تبادل نظر بود. موسویان در سخنرانی خود گفت: در حالی که ایالات متحده طی دهههای گذشته خود بنیانگذار برنامه هستهای ایران بود، امروز همان کشور به اصلیترین مخالف حق هستهای ایران در چارچوب معاهده منع گسترش سلاحهای هستهای تبدیل شده است؛ تناقضی که به نشاندهنده «سیاسی شدن معیارهای عدم اشاعه» است.
خلاصه اظهارات موسویان در این نشست
دوران شاه؛ حمایت کامل غرب از برنامه هستهای ایران
در فاصله سالهای ۱۹۵۷ تا ۱۹۷۹، ایران متحد راهبردی آمریکا محسوب میشد و واشنگتن نه تنها با برنامه هستهای ایران مخالفتی نداشت، بلکه خود پایهگذار آن بود. دولت جرالد فورد در سال ۱۹۷۵ چارچوب گسترده همکاری هستهای غیرنظامی با ایران را تصویب کرد و حتی ارزیابی سازمان سیا در سال ۱۹۷۴ پیشبینی کرده بود که ایران میتواند تا سال ۱۹۸۴ به تولید سلاح هستهای دست یابد. با این حال، این موضوع مانع حمایت آمریکا از برنامه هستهای شاه نشد. لذا در آن دوران، نه تنها آمرکیا و اروپا برای “هسته ای شدن ایران” مسابقه گذاشتند بلکه با وجود احتمال جدی ساخت بمب هسته ای توسط شاه، جاهطلبی هستهای ایران در چارچوب معاهده ان پی تی قابل قبول را پذیرفتند، زیرا ایران متحد آمریکا بود.
پس از انقلاب؛ محرومسازی کامل ایران از حقوق هستهای
پس از انقلاب ۱۹۷۹، سیاست آمریکا به طور کامل تغییر کرد. واشنگتن و اروپا تمامی همکاریهای هستهای با ایران را متوقف کردند، تکمیل نیروگاه بوشهر را با فشار سیاسی مختل ساختند و حتی سوخت رآکتور تحقیقاتی تهران را که خود آمریکا در سال ۱۹۶۷ ساخته بود، قطع کردند. آمریکا در این دوره سیاست «صفر کردن فناوری هستهای ایران» را دنبال کرد؛ رویکردی که عملاً حقوق مصرح ایران در معاهده ان پی تی برای استفاده صلحآمیز از انرژی هستهای را زیر پا گذاشت.
استاندارد دوگانه در موضوع غنیسازی
در مرحله بعد، یعنی بین سالهای ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۵، ایران موفق شد فناوری غنیسازی اورانیوم را بومیسازی کند. در واکنش، آمریکا سیاست «عدم غنیسازی برای ایران» را در پیش گرفت؛ در حالی که کشورهایی مانند ژاپن، برزیل، آرژانتین و آلمان همچنان از حق غنیسازی برخوردار بودند. این سیاست دوگانه حقوق هستهای در نظام بینالملل نه بر اساس قواعد حقوقی ثابت، بلکه بر مبنای روابط سیاسی با آمریکا تفسیر و اجرا شده است.
برجام؛ حتی پایبندی کامل هم کافی نبود
برجام در سال ۲۰۱۵ بین ایران و قدرتهای جهانی توافق شد و شورای امنیت سازمان ملل و آژانس بین المللی انرژی هسته ای
مخاطب گرامی، ارسال نظر پیشنهاد و انتقاد نسبت به خبر فوق در بخش ثبت دیدگاه، موجب امتنان است.
ع
