جعفر بخشی بی نیاز نویسنده و عضو شورای سردبیری با درج یادداشتی در اقتصاددان نوشت :۳۵ میلیارد تومان از منابع شهر اقبالیه در استان قزوین قرار است به جای حل مشکلات مردم این منطقه به جیب گشاد تیم‌های ورزشی که خارج از اقبالیه فعالیت دارند ریخته شود. شهری که با کمبود شدید امکانات اولیه شهری مواجه است و درگیر بوی نامطبوع فاضلاب ؛ مشکلات زیر ساختی ؛ کمبود امکانات رفاهی و ورزشی و نبود یک سالن ورزشی مجهز و درخور شأن شهروندان و ده ها مورد دیگر است در چنین شرایطی چگونه می‌تواند از اختصاص ۳۵ میلیارد تومان به تیم‌هایی سخن بگوید که اساساً در خارج از محدوده اقبالیه فعالیت می‌کنند؟ روایت اما تلخ تر از اینهاست. ابتدا نام تیم شمس آذر قزوین به عنوان دریافت کننده این حمایت مالی مطرح شد. موضوعی که بعداً تکذیب شد و سپس نام تیم شیری به میان آمد. اما مسئله اصلی نه شمس آذر بود و نه شهید شیری و نه هیچ تیم دیگری. مسئله اصل تصمیم گیری در باره پولی بود که از بودجه شهر اقبالیه تأمین می‌شد. خب چرا باید منابع مالی شهروندان اقبالیه به خارج از شهر برود در حالی که خود این شهر از ابتدایی‌ترین امکانات و زیر ساخت‌ها محروم است. ورزش ارزشمند است و حمایت از ورزشکاران قابل احترام و هیچ کس مخالف توسعه ورزش و حمایت از تیم‌های ورزشی نیست.
اما حمایت از ورزش نباید به قیمت نادیده گرفتن حقوق شهروندانی تمام شود که هر روز با مشکلات شهری مواجه‌اند. اگر قرار است ۳۵ میلیارد تومان برای ورزش هزینه شود چرا نخست برای ساخت یک سالن ورزشی مجهز ؛ توسعه فضاهای ورزشی محلات ؛ تجهیز امکانات جوانان و ایجاد زیر ساخت‌های پایدار در خود اقبالیه هزینه نشود؟ نکته قابل تأمل‌تر آن است که امام جمعه اقبالیه نیز در خطبه دوم نماز جمعه در پاسخ به مطالبه شهروندان از پیگیری شخصی موضوع و گفت‌وگو با مسئولان مربوطه خبر داده و اعلام کرده که دغدغه مردم را با برخی مسئولان استانی در میان گذاشته و پس از جلسه هفته آینده با مسئولان استان نتیجه پیگیری‌ها را به اطلاع مردم خواهد رساند. این اظهارات نشان می‌دهد که موضوع از سطح یک گلایه پراکنده فراتر رفته و به مطالبه‌ای عمومی تبدیل شده است. وقتی امام جمعه یک شهر ناگزیر می‌شود در خطبه‌های نماز جمعه در باره نحوه هزینه‌کرد بودجه شهرداری توضیح بخواهد و پیگیری آن را در دستور کار قرار دهد ؛ باید از مسئولان شهری پرسید چه اتفاقی افتاده که چنین پرسشی تا این اندازه در اقبالیه جدی شده است؟
حالا یک پرسش کلیدی مهم مطرح شده که نوک تیز انتقاد را همچنان متوجه شهرداری و شورای شهر اقبالیه کرده است. که این موافقت نامه بر چه مبنا و با چه استدلال کارشناسی امضا شده است. آیا مطالعاتی در باره اولویت‌های عمرانی و خدماتی شهر انجام شده. آیا نظر مردم در این تصمیم لحاظ شده. آیا اعضای شورای شهر در باره ضرورت چنین هزینه‌ای به شهروندان توضیح داده‌اند و مهم‌تر از همه آیا مجوزها و مستندات قانونی این تخصیص مالی به صورت شفاف در اختیار افکار عمومی قرار گرفته است؟ بودجه شهرداری که ملک شخصی مدیران و اعضای شورا نیست که هر طور تشخیص دادند در باره آن تصمیم بگیرند. هر ریال از این منابع متعلق به مردمی ست که حق دارند بدانند پولشان چگونه ؛ کجا و با چه توجیهی هزینه می‌شود. امضای یک توافق نامه نیز به تنهایی نمی‌تواند جایگزین پاسخگویی ؛ شفافیت و رعایت اولویت‌های عمومی شود. ۳۵ میلیارد تومان عدد کوچکی نیست. این مبلغ می‌تواند بخشی از مشکلات مزمن شهر را کاهش دهد. می‌تواند به زیر ساخت‌های ورزشی اقبالیه جان تازه‌ای داده و می‌تواند به جای هزینه شدن در خارج از شهر در خدمت جوانان و خانواده‌های همین منطقه قرار گیرد. ۳۵ میلیارد تومان پول مردم است نه اعتبار شخصی مدیران و نه امتیاز ویژه برای دیگران.
مخاطب گرامی، ارسال نظر پیشنهاد و انتقاد نسبت به خبر فوق در بخش ثبت دیدگاه، موجب امتنان است.
ع
