جعفر بخشی بی نیاز نویسنده و عضو شورای سردبیری با درج یادداشتی در اقتصاددان نوشت : جامعهای که در آن مرگ و بدرقه ی هنرمند به جای آنکه آینهای برای تأمل در ناپایداری هستی و فرصتی برای تکریم مقامِ هنر باشد ؛ گاهی به بساطی برای خود نمایی و سلفی بازی تقلیل مییابد. مراسم تشیع و به خاک سپاری اکبر عبدی ؛ از خود تصاویر شرم آوری ساخت که فراتر از یک بیفرهنگیِ ساده بود. این نمایشِ عریانِ فقدان حرمت در بهشت زهرا بود. اینکه گروهی فضای حزنآلود و سوگوارانه وداع با یک اسطوره را به لوکیشن عکاسی و سلفی گرفتن با دیگر چهرههای حاضر بدل میکنند نشان دهنده یک مسخ شدگی عمیق است. گویی برای این جماعت ؛ مرگِ دیگری نه یک داغ بلکه یک فرصت است. فرصتِ خاطره بازی.
فرصتی برای دیده شدن در میانِ چهرهها. فرصتی برای پر کردن خلاءهای هویتی در فضای مجازی و فرصتی برای تبدیل کردنِ دردِ بازماندگان به پس زمینهای برای لبخندهای تصنعیِ مقابل دوربین. باید پرسید که آیا اساساً آستانه تحمل و شعورِ جمعی ما تا این حد تنزل یافته که این تراژدیهای نمایشی را خلق کنیم. پیشتر مهران مدیدی اعلام کرده بود که در چنین مراسمی شرکت نخواهد کرد. چون او میداند که حضورش در آن مهلکه نه به معنای ادای احترام به متوفی که تبدیل شدن به طعمهای برای لنزِ دوربینِ کسانی ست که حتی در لحظاتِ خاکسپاری بیش از آنکه به یادِ مرگ باشند به فکرِ لایک و فالوور هستند. تشییع پیکر هنرمند ؛ آیینِ تقدسِ هنر است، نه بازارِ مکارهی سلبریتی بازی. !
مخاطب گرامی، ارسال نظر پیشنهاد و انتقاد نسبت به خبر فوق در بخش ثبت دیدگاه، موجب امتنان است.
ع
