پرش به محتوا
چهارشنبه ۲۷ آبان ۱۴۰۵
حکمرانی

ایران و شعب ابی طالب !

جعفر بخشی بی نیاز نویسنده و عضو شورای سردبیری با درج یادداشتی در اقتصاددان نوشت : گفته هدف این انقلاب و نظام ؛ رفع گرسنگی و آوردن ارزانی نیست. سخنی وقیحانه و آینه‌ای تمام‌ نما از فاصله‌ای که میان بخشی از مسئولان و واقعیت تلخ زندگی مردم ایجاد شده است. اگر این موضوع دغدغه مسئولان نظام نیست پس دقیقاً قرار است کدام مسئله در اولویت باشد. سهم معیشت ؛ امنیت اقتصادی ؛ رفاه ؛ عدالت و کرامت انسانی در این همه ادعا کجاست. این اظهار نظرها درد نیست که درد اصلی استاندارد دو گانه‌ای ست که در مواجهه با سخن گفتن از مشکلات کشور شکل گرفته است. آن جایی که یک شهروند معترض از گرسنگی ؛ فقر ؛ تورم ؛ فساد ؛ تبعیض و ناکارآمدی سخن می‌گوید و به ناگاه سیلی از عناوین سنگین حقوقی و امنیتی متوجه او می‌شود. تبلیغ علیه نظام ؛ نشر اکاذیب ؛ تشویش اذهان عمومی ؛ اقدام علیه امنیت ملی و حتی همراهی با آمریکا و اسرائیل.

 گاهی یک جمله انتقادی کافی ست تا گوینده‌اش با احضار ؛ بازجویی ؛ پرونده‌ سازی و برخوردهای سخت مواجه شود. اما وقتی یک نماینده مجلس از تریبون رسمی و با پشتوانه جایگاه حقوقی خود ؛ همین حرفها را می زند که مستقیماً با رنج معیشتی میلیون‌ها انسان در ایران گره خورده ؛ ناگهان همه چیز تغییر می‌کند. دیگر خبری از تشویش اذهان عمومی نیست. دیگر کسی از تضعیف امنیت روانی جامعه سخن نمی‌گوید. دیگر انتقاد ؛ جرم تلقی نمی‌شود بلکه همان سخنان ممکن است در پوشش انقلابی‌ گری ؛ عزت‌ طلبی و ارزش‌ مداری توجیه شود. آخر این چه عدالتی ست که برای مردم ؛ هزینه انتقاد سنگین است اما برای صاحبان تریبون هزینه بی‌ اعتنایی به درد مردم تقریباً هیچ ! مگر امنیت ملی چیزی جدا از امنیت معیشتی مردم است؟ مگر رضایت عمومی ؛ اعتماد اجتماعی و امید به آینده جزئی از سرمایه‌های امنیت ملی نیست؟ گویا مسئولان همیشه مردم را دشمن نظام دانسته اند که از این گونه ادبیات استفاده می کنند.

 مردمی که از گرسنگی ؛ گرانی ؛ تبعیض و بی‌عدالتی سخن می‌گویند که دشمن نیستند. دشمن‌ تراشی از میان مردمی که فقط زندگی شرافتمندانه می‌خواهند بزرگ‌ترین خطای محاسباتی هر حکومتی ست. انقلاب اگر برای مردم نباشد ؛ اگر قرار نباشد زندگی مردم را بهتر کند ؛ اگر قرار نباشد عدالت را از شعار به واقعیت تبدیل کند و اگر قرار نباشد کرامت انسان‌ها را پاس بدارد ؛ پس چگونه می‌توان از مردم انتظار داشت که همچنان به وعده‌ها دل ببندند و حامی حکومت باشند؟ هیچ ساختاری در هیچ جای دنیا صرفاً با برخورد با منتقدان و خاموش کردن صداهای معترض ؛ محبوبیت و اعتماد عمومی به دست نیاورده است. آنچه یک نظام را از درون مستحکم می‌کند همان رضایت مردم است ؛ نه سکوت اجباری آنان. مردمی که صدایشان شنیده نشود ؛ به‌ تدریج امیدشان را از دست می‌دهند. مردمی که دردشان انکار شود ؛ اعتمادشان را گم می کنند و مسئولانی که به جای دیدن این واقعیت به توجیه آن مشغول باشند از مردم فاصله می گیرند. آقایان احتمالا ایران را با شعب ابی طالب اشتباه گرفته اند و قرار است گرسنگی و فقر را میزانی قرار دهند برای وفاداری مردم نسبت به نظام. شکم هایی که وقتی نان نباشد در پذیرش خود خدا هم مشکل دارند چه برسد به شما و نظام.

مخاطب گرامی، ارسال نظر پیشنهاد و انتقاد نسبت به خبر فوق در بخش ثبت دیدگاه، موجب امتنان است.

ع

مطالب مرتبط

دیدگاه خود را بنویسید

10 − هشت =