«نهال نُخبگی» تا به «هال پُختگی» نرسد، نه «سایه‌سار می‌آفریند» و نه به «برگ‌وبار می‌نشیند». آن‌جا که «پَخمگان را قدر می‌دانند»، «نُخبگان را با غدر می‌رانند»! اینان «خون دل» می‌خورند...