خاموش شدن چراغ امید در خانه های مردم ایران !

جعفر بخشی بی نیاز نویسنده و عضو شورای سردبیری با درج یادداشتی در اقتصاددان نوشت : داستایفسکی نویسنده بزرگ روس مدت چهار سال از زندگی خودش را در زندان‌های سیبری گذراند. او در مواجهه با رنج‌ ؛ تحقیر و محرومیت به حقیقت تلخی از وجود انسان پی برد که آدمی حتی می‌تواند به شرایطی خو بگیرد که تصورش نیز شکنجه‌ آور است. اما این عادت کردن لزوماً نشانه قدرت و سازگاری نیست که گاهی نشانه فرسودگی روح ؛ خاموش شدن امید و تسلیم تدریجی انسان در برابر شرایطی ست که نباید هرگز به آن تن می‌داد. از زندانهای سیبری برگردیم به کوچه پس کوچه های ایران. از خودمان بپرسیم چه اتفاقی برای جامعه‌ ی ما افتاده که به گرانی عادت کرده ایم. به سفره‌های کوچک‌ شده ؛ به شرمندگی پدران در برابر فرزندان ؛ به بیکاری جوانان ؛ به فاصله عمیق طبقاتی ؛ به بی‌ عدالتی ؛ به تبعیض و به این همه ظلم و ستم و جنایت.

 چه اتفاقی افتاده که دیدن فقر دیگر بسیاری را متعجب نمی‌کند. خبر اختلاس ؛ قاچاق ؛ فساد و تضییع حقوق مردم به‌ جای این که خشم عمومی را برانگیزاند فقط یک واکنش کوتاه و چند جمله در فضای مجازی به دنبال دارد. حتی مرگ آدمها هم دیگر برایمان مهم نیست. این همه کشتار در دی ؛ اعدام ها ؛ جنایت های خاموش ؛ اختلاس های نجومی. این جاست که در می یابیم جامعه‌ ی ایران به محرومیت و حتی محدودیت عادت کرده. به فقر تن داده و تحقیر را پذیرفته. حتی رفته رفته دارد مطالبه‌ گری را هم فراموش می کند. البته نباید فراموش کرد که مردم در بسیاری از مواقع از سر رضایت سکوت نمی‌کنند که گاهی آن‌ قدر زیر بار مشکلات اقتصادی ؛ فشارهای روانی و نگرانی‌های روزمره کمر خم کرده اند که دیگر توان اعتراض و پیگیری ندارند. ما نباید به رنج عادت کنیم. نباید فقر را سرنوشت محتوم بدانیم و نباید فساد را امری اجتناب‌ ناپذیر تلقی کنیم و از همه مهمتر نباید از کنار تحقیر انسان‌ها بی‌ تفاوت رد شویم.

 ما برای زندگی کردن آفریده شده ایم نه دوام آوردن. و شاید تلخ‌ترین پرسش همین باشد که اگر روزی به جایی برسیم که دیگر از دیدن رنج یکدیگر ناراحت نشویم ؛ اگر فقر همسایه برایمان عادی شود و اگر بی‌ عدالتی را بخشی جدایی‌ ناپذیر از زندگی بدانیم و در برابر مرگ دیگران بی اهمیت باشیم ؛ آیا هنوز جامعه‌ای زنده هستیم یا فقط به ادامه دادن در میان انبوهی از رنج‌ها عادت کرده‌ایم. گاهی باید بیش از آنکه از شدت رنج بترسیم از عادت کردن به آن هراس داشته باشیم.‌ چون رنجی که احساس می‌شود ؛ هنوز امکان اعتراض دارد. و هنوز می شود بابت همان رنج فریاد زد و دیر یا زود حق را به هر طریقی گرفت. اما رنجی که عادی شده دیگر قدرت فریاد زدن را هم از انسان می گیرد. فقر انسان را به جایی می رساند که هر خفتی را هر اندازه بزرگ و غیر قابل تحمل می پذیرد و در برابر آن به ناچار سکوت می کند.

مخاطب گرامی، ارسال نظر پیشنهاد و انتقاد نسبت به خبر فوق در بخش ثبت دیدگاه، موجب امتنان است.

ع