اقتصاددان : دکتر عادل شیرازی، تحلیلگر علمی و راهبردی، در یادداشتی جنجالی و صریح نوشت: «ایران امروز در نقطه‌ای ایستاده که مقاومت جانانه‌اش معادلات دشمن را فرو ریخته، اما بزرگ‌ترین خطر، تبدیل این پیروزی میدانی به یک جنگ بی‌پایان و بی‌سود است. کسانی که هر مذاکره را خیانت و هر تصمیم عقلانی را عقب‌نشینی می‌خوانند، ناخواسته در سناریوی دشمن بازی می‌کنند. روز تصمیم سخت، روز جدا کردن “مقاومت” از “تندروی” است؛ ایران نه تسلیم میشود و نه در دام جنگ ابدی گرفتار می‌آید.»
اعتراف دشمن، سند پیروزی ایران استشیرازی می‌گوید: «کسانی که هنوز مقاومت ایران را زیر سؤال می‌برند، یا خبر ندارند یا غرض دارند.» او به اعتراف نشریه آمریکایی «فارین افرز» اشاره می‌کند که سیاست فشار حداکثری واشنگتن نه‌تنها ایران را به زانو درنیاورد، بلکه به اعتراف خود تحلیلگران غربی، تهران را به قدرتی تأثیرگذارتر در منطقه تبدیل کرد. به باور وی، این اعتراف یعنی «دشمن خودش شکست راهبردش را اعلام کرده است»؛ اما توقف در این نقطه، بزرگ‌ترین خطای ممکن است. او تأکید می‌کند: «پیروزی میدانی بدون تبدیل شدن به دستاورد پایدار سیاسی و امنیتی، ناقص است و تاریخ این را ثابت کرده است.»
خطای مرگبار؛ یکسان‌گرفتن پیروزی نظامی با امنیت ملیایشان صریح‌ترین انتقاد خود را متوجه کسانی می‌کند که «پیروزی در یک عملیات را با پیروزی در کل جنگ یکی می‌گیرند». او می‌گوید: «این خطا، همان خطایی است که دشمن آرزوی آن را دارد.» به تعبیر شیرازی، راهبرد نظامی باید در خدمت امنیت ملی باشد، نه اینکه منطق میدان، سایه خود را بر تمام تصمیم‌های کشور بیندازد. او هشدار می‌دهد: «اگر امروز از “پیروزی در نبرد” به “پیروزی در جنگ” فکر نکنیم، فردا دشمن برای ما تصمیم می‌گیرد. ایران باید سناریوی پایان جنگ را روی میز داشته باشد، نه فقط سناریوی ادامه آن.»
شجاعت محاسبه‌شده در برابر شجاعت هیجانیشیرازی می‌گوید: «بعضی شعارهای حداکثری، نه نشانه اقتدار، بلکه کمک ناخواسته به محاسبات دشمن است.» وی میان «شجاعت» و «شجاعت محاسبه‌شده» تفکیک می‌کند و تأکید می‌کند که شجاعت بدون محاسبه، هزینه‌ای سنگین بر همان کشوری تحمیل می‌کند که قرار است از آن دفاع شود. به باور او، دشمنان ایران دقیقاً به دنبال یک بازی صفر و یک هستند تا هرگونه انعطاف هوشمندانه را «عقب‌نشینی» و هر تأمل راهبردی را «ضعف» تفسیر کنند. هنر سیاستمدار انقلابی این است که بداند کجا باید با قدرت ایستاد و کجا باید با همان قدرت، پشت میز مذاکره نشست. البته سیاستمدار های ایران نیز به دلیل نداشتن تاکتیک و عدم جوان‌گرایی مستهلک شده‌اند و فعلاً هم جایگزینی برای آنها نیست اما میتوانند از ظرفیت های موجود استفاده و مشورت بگیرند.
پایان جنگ، عقب‌نشینی نیست؛ هنر تبدیل دستاوردهاستشیرازی یکی از تابوهای فضای رسانه‌ای را می‌شکند و می‌گوید: «پایان جنگ لزوماً به معنای عقب‌نشینی نیست. گاهی هنر سیاست آن است که دستاوردهای دفاعی را به توافقی تبدیل کند که خطر تکرار جنگ را کاهش دهد.» او این رویکرد را «راهبرد تمدنی» می‌خواند و یادآوری می‌کند که ایران اسلامی از صلح حدیبیه تا پذیرش قطعنامه ۵۹۸ نشان داده است که مصلحت نظام و امنیت مردم بر هر غرور زودگذر تاکتیکی تقدم دارد. به گفته او، کشوری که برای ورود به رویارویی سناریو دارد، باید برای «پایان دادن» به آن نیز مسیر روشن و قابل دفاع طراحی کند؛ در غیر این صورت در تله «نه جنگ، نه صلح» گرفتار میشود.
دیپلماسی، خیانت به شهدا نیستشیرازی با تندترین لحن خود خطاب به منتقدان می‌گوید: «کسانی که هر مذاکره را خیانت می‌خوانند، باید یک بار هم که شده بپرسند: اگر دیپلماسی خیانت است، پس چرا خود دشمن از آن می‌ترسد؟» او تأکید می‌کند که ایران هرگز میز مذاکره را ترک نکرده و همواره بر مذاکره از موضع برابر و بدون پیش‌شرط تأکید داشته است. به باور شیرازی، «دیپلماسی ادامه راه شهدا با ابزارهای هوشمندانه‌تر است، نه خیانت به خون آنان.» او می‌گوید: «کشوری که هم توان میدانی دارد و هم توان دیپلماتیک، در هیچ معادله‌ای بازنده نخواهد بود. ایران باید این ترکیب را به رخ دشمن بکشد.»، هرچند مذاکره نیز اصول دارد اما عدم مذاکره یعنی فراموشی سلاحی قدرتمند.
دشمن از موشک نمی‌ترسد؛ از ملت متحد می‌ترسداین تحلیلگر، انسجام ملی را «سرمایه اصلی» ایران می‌داند و هشدار می‌دهد: «تصمیم‌گیری بر پایه احساسات، خطرناک‌تر از همیشه شده است.» او با انتقاد از دوقطبی‌سازی‌های کاذب می‌گوید: «دشمن از موشک و پهپاد ایران نمی‌هراسد؛ آنچه دشمن را نگران می‌کند، ملتی متحد با رهبریتی هوشمند است که در لحظه تصمیم، از تحلیل عقلانی و مصلحت ملی پیروی می‌کند، نه از هیاهوی رسانه‌ای.» شیرازی از نخبگان و رسانه‌ها می‌خواهد فضای عمومی را به جای تشدید تنش‌های داخلی، به سمت تفکر راهبردی و هم‌دلی ملی سوق دهند. ایشان با حضور در میدان‌ها خاطر نشان کرد که در بین افرادی که خالصانه دلباخته نظام هستند نیز به روشنی میبینیم که پیرو دوقطبی سازی و الگو برداری ناآگاهانه از دشمن هستند و باید خواص این موضوع را روشنفکرانه کنترل کنند.
جمع‌بندی؛ ایران در آستانه یک جهش راهبردیشیرازی در جمع‌بندی خود می‌نویسد: «ایران امروز در بزنگاهی ایستاده که می‌تواند مقاومت جانانه خود را به یک دستاورد پایدار سیاسی و امنیتی تبدیل کند، پیش از آنکه فرصت انتخاب‌های کم‌هزینه‌تر از دست برود.» به اعتقاد او، ترکیب «بازدارندگی مؤثر، دیپلماسی فعال، انسجام ملی و تصمیم‌های سنجیده» نه یک شعار، بلکه «دستور کار عملیاتی» نظام برای عبور از این پیچ تاریخی است. او تأکید می‌کند: «ایران نه تسلیم میشود و نه در دام تندروی گرفتار می‌آید؛ با شجاعت محاسبه‌شده و خرد راهبردی، روز تصمیم سخت را به روز پیروزی نهایی ایران تبدیل خواهد کرد، به شرط آنکه امنیت ملی بر هیجان لحظه‌ای و دستاورد پایدار بر پیروزی زودگذر ترجیح داده شود. حال که توصیه رهبر شهید بر عدم مذاکره را در گذشته نشنیده گرفتند امروز با تغییر شرایط به صحبت های ایشان استناد نکنند! ایشان زمانی که گفتند «نه مذاکره میکنیم نه جنگ میشود» عده ای درگیر مذاکره شدند و جنگ شد! حال که نیاز به دیپلماسی فعال است توصیه رهبری را می‌خواهند انجام دهند!»
مخاطب گرامی، ارسال نظر پیشنهاد و انتقاد نسبت به خبر فوق در بخش ثبت دیدگاه، موجب امتنان است.
ع
