دکتر مجید سجادی پناه با درج یادداشتی در اقتصاددان نوشت : جهان امروز بر شبکه‌ای متکی است که حدود ۱.۷ میلیون کیلومتر کابل زیردریایی را در بر می‌گیرد و بیش از ۹۹ درصد ترافیک بین‌المللی داده از آن عبور می‌کند. سالانه تا ۲۰۰ حادثه قطع کابل‌های زیردریایی گزارش می‌شود و تعمیر هر آسیب، بسته به شرایط، ممکن است روزها یا هفته‌ها زمان ببرد. این اعداد یک واقعیت مهم را آشکار می‌کنند: اقتصاد دیجیتال جهان، با همه پیچیدگی و پیشرفت فناوری، همچنان به زیرساختی فیزیکی و آسیب‌پذیر وابسته است که بخش بزرگی از آن در اعماق دریا قرار دارد. در چنین شرایطی، تهدید ایران درباره کابل‌های زیردریایی، در صورت حمله نظامی، صرفاً یک تهدید مخابراتی نیست؛ می‌تواند به‌عنوان بخشی از محاسبات بازدارندگی در برابر طرف‌هایی مطرح شود که امنیت اقتصادی و ارتباطی آنها به تداوم جریان داده وابسته است.
اما چرا این اهرم اهمیت دارد؟ پاسخ را باید در ریاضیات ظرفیت جست‌وجو کرد. در مثال فرضی متن، یک مسیر کابلی با ظرفیت ۲۰ ترابیت بر ثانیه، معادل ۲۰ هزار گیگابیت بر ثانیه ظرفیت دارد؛ درحالی‌که یک اتصال ماهواره‌ای یک گیگابیتی تنها ۰.۰۰۵ درصد آن را جبران می‌کند. برای جایگزینی ظرفیت این مسیر، به ۲۰ هزار اتصال یک‌گیگابیتی نیاز است که هم‌زمان با ظرفیت کامل کار کنند. استارلینک و دیگر شبکه‌های ماهواره‌ای می‌توانند ارتباطات اضطراری، خدمات منتخب دولتی، پیام‌رسانی و بخشی از فعالیت‌های مالی را حفظ کنند؛ اما نمی‌توانند به‌سادگی جایگزین ظرفیت انبوه کابل‌ها برای مراکز داده، خدمات ابری و ترافیک بین‌المللی شوند.
پیام راهبردی ایران روشن است: ارزش چنین تهدیدی نه در ادعای قطع کامل اینترنت جهان، بلکه در آشکار کردن آسیب‌پذیری زیرساخت‌های حیاتی و تحمیل هزینه‌های احتمالی به محاسبات طرف مقابل نهفته است. در جهان امروز، قدرت فقط در توان ضربه زدن نیست؛ در شناخت گلوگاه‌های راهبردی، ارزیابی دقیق واکنش‌ها و جلوگیری از تبدیل یک اهرم بالقوه به بحرانی با هزینه‌های کنترل‌ناپذیر نیز هست.
مخاطب گرامی، ارسال نظر پیشنهاد و انتقاد نسبت به خبر فوق در بخش ثبت دیدگاه، موجب امتنان است.
ع
