از حمله به عروسی تا پاسخ موشکی ایران به پایگاههای آمریکا
دکتر مجید سجادی پناه با درج یادداشتی در اقتصاددان نوشت : آمریکا در یکی از گستردهترین حملات هوایی خود علیه ایران، در یک شب حدود «۱۰۰ حمله هوایی» انجام داد؛ حملاتی که بنا بر گزارشهای منتشرشده، تنها به اهداف نظامی محدود نماند و در یکی از موارد، مراسم عروسی در سیریک را نیز هدف قرار داد؛ حادثهای که به گفته مقامهای محلی، چهار کشته و دهها مجروح بر جای گذاشته است. این در حالی است که واشینگتن همچنان تلاش میکند عملیات نظامی خود را در چارچوب «تأمین امنیت کشتیرانی در تنگه هرمز» توجیه کند؛ روایتی که عملاً جای «متجاوز و قربانی» را در آن جابهجا میکند.
در واکنش به این حملات، سپاه پاسداران اعلام کرد که در «قصاص جنایت آمریکا در حمله به یک عروسی»، آشیانههای پهپادهای راهبردی RQ-4 و MQ-9 آمریکا در اردن را هدف قرار داده و تعدادی از خلبانان و خدمه پرواز را کشته است. ارتش نیز از هدف قرار دادن تأسیسات راداری و مراکز تجمع نیروهای آمریکایی در بحرین خبر داد. بنابراین، در روایت ایران، آنچه رخ داده آغاز یک درگیری جدید نیست؛ بلکه «پاسخ به تجاوز» و تحمیل هزینه به نیروهای نظامی کشوری است که ابتدا حملات گستردهای را علیه ایران آغاز کرده است.
پاسخ ایران به مراکز نظامی آمریکا را باید در چارچوب «دفاع و بازدارندگی» فهم کرد. مظلومیت ایران نیز دقیقاً در همین نقطه آشکار میشود: کشوری که هدف حمله قرار گرفته و غیرنظامیانش قربانی شدهاند، همزمان باید با حمله نظامی مقابله کند و با روایتی رسانهای بجنگد که میکوشد قربانی را به عامل بحران تبدیل کند.
اکنون تنگه هرمز تنها یک گذرگاه دریایی نیست؛ به نماد تناقض سیاست آمریکا تبدیل شده است. واشینگتن از «آزادی کشتیرانی» سخن میگوید، اما خود با بمب و موشک وارد خاک ایران شده است. در چنین معادلهای، پرسش اساسی این نیست که «چرا ایران پاسخ داد؟»؛ پرسش این است که «چرا آمریکا تصور کرد میتواند ۱۰۰ حمله هوایی انجام دهد، اما ایران حق پاسخگویی نداشته باشد؟»
مخاطب گرامی، ارسال نظر پیشنهاد و انتقاد نسبت به خبر فوق در بخش ثبت دیدگاه، موجب امتنان است.
ع
