دکتر مجید سجادی پناه با درج یادداشتی در اقتصاددان نوشت : روز پزشک را به آن طبیبانی تبریک میگویم که هنوز حرمت درد را میشناسند و رنجِ بیمار را به بهای نام و نان و مقام نمیفروشند؛ آنان که بر بالین بیمار میروند تا رنجی از جان او بردارند، نه آنکه از درد او پلهای برای رسیدن به جایگاهی دیگر بسازند.
در روزگاری که گاه سیاست، حتی جامهٔ طبابت را نیز بر تن میکند، درود بر پزشکی که جامهٔ خویش را به رنگ قدرت درنمیآمیزد؛ نه درد بیمار را دستمایهٔ خطابه میکند، نه رنج محرومان را سرمایهٔ شهرت، و نه اعتماد مردم را توشهٔ سفر خویش به بازار سیاست.
حکایت طبابت، حکایت امانت است؛ امانتی که بیمار در لحظهٔ ضعف، جان خویش را به دست طبیب میسپارد. خوشا پزشکی که این امانت را با هیچ منصبی معامله نکند و اعتماد بیمار را به سکویی برای قدرت بدل نسازد.
سعدی را سخنی است که «بنی آدم اعضای یک پیکرند»؛ و طبیب، بیش از هر کس، باید معنای این پیوند را بداند؛ زیرا درد یک عضو را نمیتوان بیاعتنا از کنار آن گذشت. طبیب باید مرهم باشد، نه نمک زخم؛ پناه باشد، نه بلندگوی هیاهو.
پس روز پزشک مبارک باد بر آنان که اگر دستی بر زخم بیمار گذاشتند، دستی برای گرفتن قدرت دراز نکردند؛ اگر صدای نالهای شنیدند، آن را به گوش اهل سیاست رساندند، نه آنکه از آن برای بلندتر کردن صدای خویش بهره گیرند؛ و اگر نامی یافتند، آن را از دعای بیماران یافتند، نه از تریبونها.
روز پزشک مبارک باد بر آنان که «حکمت» را بر «قدرت»، «امانت» را بر «منفعت» و «انسان» را بر «مقام» مقدم داشتند.
این روز، بیش از آنکه جشن یک حرفه باشد، ادای احترام به یک فضیلت است:
«اینکه بتوانی صاحب قدرت شوی، اما همچنان طبیب بمانی؛ و بتوانی مشهور شوی، بیآنکه درد مردم را وسیلهٔ شهرت خویش کنی.»
مخاطب گرامی، ارسال نظر پیشنهاد و انتقاد نسبت به خبر فوق در بخش ثبت دیدگاه، موجب امتنان است.
ع
