جعفر بخشی بی نیاز نویسنده و عضو شورای سردبیری با درج یادداشتی در اقتصاددان نوشت : برای سنجش عیارِ حکمرانی به گمانم نیازی به گزارشهایِ رنگارنگِ بانک مرکزی یا شنیدنِ نطقهایِ حماسیِ تریبون داران نیست. همین جا کنار گوش مان ؛ در فاصله چند قدمیِ خانه ؛ در همان دکه کوچکِ روبروی پارک ؛ حقیقتِ عریانِ این مملکت داری را میتوان در قیمتِ یک بسته پفک نمکی به وضوح دید. همان چیزی که قرار بود سادهترین دلخوشیِ یک کودک باشد ؛ اما حالا به آینهی دق تبدیل شده است. سناریو البته مضحکتر از آن است که بتوان از کنارش گذشت. شنبه وقتی برای نوهام به خرید رفتم ؛ قیمتِ آن بسته پفک ۹۰ تومان بود. تنها یک روز گذشن و روز یک شنبه در همان فاصله قیمت پفک شد ۱۰۰ تومان. دوشنبه انگار که اقتصاد به لرزه درآمده باشد ؛ نرخ به ۱۱۰ رسید و امروز که چهارشنبه بود در یک سقوط آزادِ اخلاقی و اقتصادی همان پفک ۹۰ تومانی را ۱۳۵ تومان خریدم. آقایانِ مدعیِ قدرت اول منطقه. شما که در تئوری پردازیهای کلان نقشه جهان را تغییر میدهید ؛ آیا ذرهای شرم در وجودتان نیست که در کنترلِ تورمِ یک بسته بندیِ ناچیز چنین مستأصل و عاجزید نمانید.
وقتی یک پفک در عرض چند روز تورمی ۵۰ درصدی را تجربه میکند یعنی ترمزِ قطارِ اقتصادِ شما نه تنها بریده که ریلها را هم کنده و با خودش برده است. این افزایشِ لجام گسیخته فقط گرانیِ کالا نیست. این به سخره گرفتنِ عقلانیتِ جمعی ست. شما که ادعایِ مدیریتِ بحرانهای جهانی دارید چگونه است که حتی در تنظیمِ بازارِ خرده فروشیِ یک محله هم به زانو درآمدهاید؟ این نوسانِ روزانه نشان از یک هرجومرجِ سیستماتیک دارد. نشان از آن است که قدرت تنها در ویترینِ نمایشهایِ سیاسیِ شماست و در متنِ زندگیِ مردم آنچه حکومت میکند بیکفایتیِ مطلق است. وقتی ثباتِ قیمتِ یک خوراکیِ کودک تابعی از بیلیاقتیِ حضرات میشود دیگر چه جایِ دفاع؟ پفکِ ۱۳۵ تومانی امروز نمادِ شکستِ پروژهیِ ثبات در این سرزمین است. این قیمتها کلمات نیستند اینها فریادِ حقارتِ مدیریتی ست که در تثبیتِ کوچک ترین جزءِ اقتصاد کاملاً مشهود و عیان است که شکست خورده است. ادعایِ قدرتِ اول بودن با جیبهایِ خالیِ مردم و قیمتهایِ لحظهای نه تنها خندهدار نیست بلکه توهینی ست که تاریخ در حافظهیِ تلخِ خویش ثبت خواهد کرد.
مخاطب گرامی، ارسال نظر پیشنهاد و انتقاد نسبت به خبر فوق در بخش ثبت دیدگاه، موجب امتنان است.
ع
