در حالی که زالزالکهای پوشیده از شکر که در «نایپی»، نوعی پوست شیر سنتی مغولی، پیچیده شدهاند، به سرعت در شبکههای اجتماعی چین دستبهدست میشوند، کمتر کسی میداند که ریشه این موج خوراکی در دل مراتع منطقه خودمختار مغولستان داخلی در شمال چین قرار دارد.
این خوراکی کهن در شهر گالوتو از توابع ووشن بنر، دیگر تنها بخشی از چای صبحگاهی سنتی نیست، بلکه به هاتپاتها، قهوه، پیتزا و کیکهای ماه راه پیدا کرده و زنجیرهای صنعتی و پویا را شکل داده است که میراث بومی را با الگوهای مصرف مدرن پیوند میدهد.
ساعت 7 صبح، باتو، دامدار محلی، در آشپزخانهاش مشغول کار بود؛ جایی که چای آجری در قابلمهای مسی میجوشید. او بهآرامی لایهای زردرنگ، نازک و چروکیده از پوست شیر را از سطح شیری که یک شب کامل بدون حرکت مانده بود، جدا کرد.
این لایه سرشار از چربی شیر، عصاره غلیظ نزدیک به 2 کیلوگرم شیر تازه و جوهره یک صبحانه مغولی است. زمانی که در چای شور شیری حل میشود، عطری غلیظ و گرم آزاد میکند که سرمای صبحگاهی علفزار را میشکند.
چند کیلومتر آنسوتر، کارگاه فرآوری لبنیات مینشین با صدای آرام ماشینآلات مدرن فعال بود. در خطوط تولید استاندارد، هزاران ورقه پوست شیر بهطور همزمان خشک و قالبگیری میشدند. این محصولات پس از بستهبندی خلأ، به شهرهای بزرگی مانند شانگهای و هانگجو در شرق چین ارسال میشوند.
بایینناموری، مدیر این کارگاه، گفت: «سفارشها متوقف نمیشود. تولید ما در سال 2025 تقریباً دو برابر سال قبل شده است. اکنون روزانه حدود 2 تن شیر تازه فرآوری میکنیم و بیش از 2 هزار ورقه پوست شیر تولید میشود.»
گسترش پوست شیر از یک محصول محلی به کالایی در سطح ملی، تصادفی نبوده است. همزمان با افزایش تقاضای مصرفکنندگان آگاه به سلامت برای غذاهای طبیعی و پرپروتئین، گالوتو که زمانی به ساخت بزرگترین پوست شیر جهان شهرت داشت، از این روند برای احیای صنعت لبنیات خود بهره برده است.
از سال 2022، این شهر اجرای یک پروژه نظاممند زنجیره صنعتی را آغاز کرده است. در بخش بالادستی، 266.67 هکتار «آشپزخانه مرکزی» برای تولید علوفه باکیفیت مانند جو دوسر و ذرت سیلوشده ایجاد شد و همزمان گاوهای نژاد جرسی برای افزایش تولید شیر معرفی شدند.
در نتیجه این اقدامات، تولید سالانه شیر گالوتو از 817 هزار کیلوگرم در سال 2022 به نزدیک 5 میلیون کیلوگرم افزایش یافته و منبعی پایدار از مواد اولیه باکیفیت فراهم شده است.
نوآوری، گالوتو را به نوعی «آزمایشگاه طعم» تبدیل کرده است. این شهر برای پاسخگویی به سلیقه نسل جوان، مسابقات خلاقیت لبنی برگزار کرده و موجی از محصولات ترکیبی را به راه انداخته است.
شینگ هِلی، کارآفرینی که تانگولو سنتی را با پر کردن آن از پوست شیر همراه با میوه و ماست سرد بازآفرینی کرده است، روزانه صدها سیخ از این محصول را به فروش میرساند.
او گفت: «در ابتدا بازار مردد بود، اما با ادامه این روند در یک سال گذشته، استقبال بهطور چشمگیری افزایش یافت و نسخههای میوهای محبوبیت بیشتری پیدا کردند.»
وانگ مینجینگ، معاون رئیس شهر گالوتو، گفت: «این محصولات فقط فروش ایجاد نمیکنند، بلکه غذای لبنی سنتی را به زندگی مدرن پیوند میزنند.»
راهبرد گالوتو بر تلفیق کشت، دامداری، فرآوری، فروش و گردشگری استوار است. بازدیدکنندگان میتوانند از مزارع مدرن دیدن کنند، ساخت پوست شیر سنتی را تجربه کنند و پیش از ترک شهر، انواع میانوعدههای نوآورانه را در مغازههای محلی بچشند یا بهعنوان سوغات تهیه کنند.
این شهر با تلاش برای ثبت رکوردهای جهانی گینس و برگزاری جشنوارههای فرهنگی، پوست شیر را به عنوان یک نشان فرهنگی شاخص تثبیت کرده است.
وانگ در پایان گفت: «گام بعدی، تقویت زنجیره از مسیر تحقیق و توسعه است. هدف این است که عطر علفزار به بازارهای گستردهتری برسد و دامداران بیشتری از رشد این صنعت بهرهمند شوند.»
ز
