جعفر بخشی بی نیاز نویسنده و عضو شورای سردبیریبا درج یادداشتی در اقتصاددان نوشت : گاهی در سیاست آنچه در ظاهر تلخ و سنگین به نظر میرسد ؛ اگر حتی به توقف یک بحران بزرگتر منتهی شود میتواند به یک نقطه عطف تاریخی هم برسد. ماجرا فقط این نیست که جنگی رخ داده ؛ مذاکرهای انجام شده یا در باره اورانیوم و پروندههای حساس توافقهایی شکل گرفته است. مسئله اصلی این است که امروز چشم اندازی پیش روی کشور قرار گرفته که میتواند ایران را از مدار فرساینده تنش بیرون آورده و به سمت ثبات ؛ آرامش و توسعه سوق دهد. و همین که جنگی در کار نباشد و همین که کسی نمیرد ؛ خود یک دستاورد بزرگ است. دستاوردی که ارزش آن را فقط کسانی میفهمند که سایه تهدید و ناامنی را بر سر اقتصاد ؛ جامعه و آینده نسلها حس کرده باشند. طبیعی ست که چنین مسیری برای همه خوشایند نباشد. در داخل همیشه کسانی هستند که از هر نوع مذاکره ؛ توافق یا عقب نشینی تاکتیکی ناراحت میشوند و آن را به چشم شکست میبینند.
اما سیاست میدان احساسات لحظهای نیست. میدان محاسبه هزینه و فایده است. اگر نتیجه یک روند دشوار ؛ جلوگیری از جنگ ؛ کاهش فشار خارجی ؛ باز شدن گره تحریمها و ایجاد امکان تنفس برای اقتصاد کشور باشد حتما که باید آن را جدی گرفت و قدر دانست. کشوری که از جنگ فاصله بگیرد میتواند سرمایه گذاری جذب کند ؛ تجارتش را احیا کرده ؛ ارزش پول ملیاش را تثبیت کند و دوباره به زندگی مردم امید بدهد. رفع تحریمها فقط یک شعار دیپلماتیک نیست. در عمل یعنی باز شدن راه واردات مواد اولیه؛ کاهش هزینه تولید ؛ افزایش اشتغال ؛ رونق بازار ؛ و بهبود معیشت مردمی که سالها زیر فشار تورم و رکود خم شدهاند. گشایش اقتصادی اگر واقعی و پایدار باشد میتواند نتیجه مستقیم همین آرامش سیاسی تلقی شود. هیچ اقتصادی در فضای جنگ ؛ تهدید و انسداد به شکوفایی نمیرسد. امنیت شرط اول توسعه است و صلح مقدمه امنیت.
از این منظر هر کسی که در مسیر کاستن از تنش ؛ جلوگیری از جنگ و باز کردن روزنهای برای رفع تحریمها نقش داشته در یک معنا در ساختن آیندهای بهتر سهیم بوده است. حتی اگر نامها و نقشها محل اختلاف باشند. نتیجه نهایی باید سنجیده شود که آیا کشور از لبه بحران فاصله گرفته یا نه. آیا مردم امید بیشتری برای زندگی پیدا کردهاند یا نه. اگر پاسخ مثبت باشد باید شجاعت پذیرش این واقعیت را داشت که گاهی منافع ملی در انعطاف ؛ گفتوگو و عبور از شعارهای پر هزینه تعریف میشود. امروز اگر بتوانیم بگوییم که جنگی در کار نیست ؛ تحریمها رو به کاهشاند و مسیر گشایش اقتصادی باز شده باید این وضعیت را نه با تلخی بلکه با واقع بینی و با امید نگاه کنیم. شاید همه از آن راضی نباشند ؛ اما تاریخ معمولاً با احساسات لحظهای نوشته نمیشود که با نتایج خوب تحریر میشود. و اگر نتیجه این مسیر آرامش مردم رفاه بیشتر و آیندهای با ثباتتر باشد باید گفت این دقیقا همان جایی ست که سیاست ؛ پس از سالها تنش بالاخره به خدمت زندگی مردم درآمده و قرار است ناامیدی و یاس را از خانه های مردم بیرون کند. امید که چنین باشد.
مخاطب گرامی، ارسال نظر پیشنهاد و انتقاد نسبت به خبر فوق در بخش ثبت دیدگاه، موجب امتنان است.
ع
