همپایی کامل با آمریکا در گرینلند یا در جبهههای گستردهتر، واقعبینانه نیست، چرا که اتحادیه اروپا از نظر توان اقتصادی و نظامی عقبتر قرار دارد.
عدهای نیز هشدار میدهند که پس از سالها تمکین به اراده آمریکا، ایستادن ناگهانی روی پای خود میتواند با درد و بیثباتی همراه باشد. این وضعیت طبیعی است. با این حال، اگر اروپا امروز محکم نایستد، هر چه بیشتر تعلل کند، این تلاش دشوارتر خواهد شد.
اقدامات اخیر اروپا نشاندهنده شرطبندی این قاره بر چندجانبهگرایی است؛ حتی با وجود آنکه طرف آمریکایی نارضایتی شدیدی از توافق اتحادیه اروپا و هند ابراز کرده است، توافقی که نماد تنوعبخشی به مشارکتها به شمار میرود.
اروپا میخواهد در صحنه جهانی قرن بیستویکم نقش پررنگتری داشته باشد. برای تحقق این هدف، منطقی است که با دیگر قدرتهای بزرگ به دنبال زمینههای مشترک بگردد، اختلافها را تا حد امکان کنار بگذارد و به توافقهایی روی آورد که واقعا منافع متقابل را تأمین میکنند. تنها در چنین شرایطی است که اروپا میتواند فضای مانور راهبردی خود را بهطور واقعی گسترش دهد.
ز
