اقتصاددان : پیشانی پینه بسته های متظاهر، چفیه به گردنهای جبهه نرفته، تارک صلوه های همیشه حاضر در صف اول نماز جمعه، دائم الذکرهای در جَلوت که در خلوت کار دیگر میکنند، تشنگان پست و مقام که خود را شیفتگان خدمت جا میزنند و …از نظر مردم منفور، حال به هم زن و بی اعتبار هستند، اما امور مادی شان با همه تظاهر به بی اعتنائی به مال و منال دنیا کاملاً به راه، به پیچ و خم راه های تقرب به صاحبان قدرت کاملاً وارد، تبحرشان در رنگ عوض کردن از آفتاب پرست بیشتر، در دفاع متظاهرانه از دیانت از پاپ کاتولیک تر و همچون گربه مرتضی علی، هر طور که پرتابشان کنی، چهار دست و پا روی زمین فرود می آیند.
در طول تاریخ با اینکه همیشه ریاکاران سرزنش و لعن نفرین شده و میشوند، اما به نظر من گناه ریا کاران با همه رذالتشان از خریداران متای ریا کمتر است، اگر برای کالای خانمان سوز ریا تقاضایی وجود نداشته باشد، وجود ریاکاران هم بلاموضوع میشود، اما متاسفانه در جامعه ما و جوامع مشابه همیشه تقاضای بالائی برای ریا وجود داشته و خواهد داشت. مثلاً اگر در کشورهایی اسکاندیناوی، ریاکاری خیلی کم به چشم میخورد، به این دلیل نیست که مردم آن دیار همگی انسانهای آزاده و اخلاقمداری هستند، بلکه در ساختار اجتماعی و سیاسی آنها تقاضایی برای ریاکاری وجود ندارد، وقتی تقاضا نباشد از عرضه هم خبری نیست. زیست و بقای ریاکاران در هر جامعه ای معلول خواست و مطلوبیت ریاکاری است.
ریاکاری فقط آفت عرصه سیاست و قدرت نیست، در زندگی روزمره مردم عادی هم ریاکاری رواج دارد ، اما اثر سوء ریاکاری در سیاست با ریا کاری در عرصه روابط شخصی مردم قابل قیاس نیست. چه بسیار حکومتها که در طول تاریخ با نفوذ آفت ریاکاری در تار و پودشان فرو افتادند، اعتیاد شدید حاکمان به چاپلوسی ریاکاران آنان را چنان مسخ و از واقعیات جامعه دور میکند که تا فرا رسیدن لحظات سقوط نهائی همچنان به دلیل باور به روایت متملقان ریاکار همه چیز در نظر آنان عادی جلوه میکند.
اگر ریاکاران متملق را لعن و نفرین میکنید، دوز لعن و نفرین خود را علیه خریداران ریاکاری چند برابر کنید.
مخاطب گرامی، ارسال نظر پیشنهاد و انتقاد نسبت به خبر فوق در بخش ثبت دیدگاه، موجب امتنان است.
ع
