چرا ترس یک دختر ۱۶ ساله جدی گرفته نشد !
جعفر بخشی بی نیاز نویسنده و عضو شورای سردبیری با درج یادداشتی در اقتصاددان نوشت : آن طور که اعلام شده سوگند صیادی فقط ۱۶ سال داشته. دختری که بنا بر روایتهای منتشر شده به دلیل موضوعی مرتبط با عواطف و علاقه شخصیاش به یکی از همکلاسی های دختر ؛ ابتدا در مدرسه مورد پرسش قرار گرفته و سپس با اطلاع رسانی مدیر مدرسه به پدرش خطری او را تهدید کرده که به شدت از آن وحشت داشته. او حتی از مدیر در مدرسه درخواست کرده موضوع را به پدرش اطلاع ندهد چون نگران جان خودش بوده اما ظاهراً این هشدار جدی گرفته نشده و جان سوگند را گرفته. پدر پس از این جنایت جملهای به زبان آورده که وجدان هر انسانی را به درد میآورد که این دختر من نیست ؛ شهرداری بیاید جسدش را بردارد و دفن کند. و این در حالی ست که تنها سه روز تا تولد سوگند باقی مانده بوده. سه روز تا شمعهایی که دیگر هرگز روشن نشدند و سه روز تا آرزوهایی که برای همیشه زیر آوار تعصب و خشونت مدفون شدند. بخش اصلی این ماجرا پدر نیست که مسئولیت نهادهای فرهنگی و آموزشی ست.
مدیر مدرسه فقط مسئول حضور و غیاب ؛ انضباط و اجرای مقررات نیست. او در برابر امنیت روانی و جسمی دانش آموزان نیز مسئولیت حرفهای و اخلاقی دارد. وقتی دانش آموزی به مدیر مدرسه میگوید از جان خودش میترسد ؛ این دیگر یک مسئله انضباطی یا اختلاف خانوادگی معمولی نیست. این یک هشدار خطر است. هشداری که باید به جای تماس شتاب زده با فردی که دانش آموز از او وحشت دارد ؛ با ارزیابی تخصصی ؛ حفظ محرمانگی ضروری و ارجاع فوری به مشاوران و مراجع حمایتی و قانونی پیگیری شود. اگر روایت این حادثه درست باشد باید پرسید که چرا ترس یک دختر ۱۶ ساله جدی گرفته نشد؟ چرا پیش از تماس با خانواده احتمال خشونت خانگی ارزیابی نشد؟ آیا مدیر مدرسه آموزش لازم برای مواجهه با چنین موقعیت هایی را دیده بود؟ آیا مشاور مدرسه در جریان قرار گرفت؟ آیا پروتکل مشخصی برای حفاظت از دانش آموز در معرض خطر وجود داشت؟ این پرسشها نباید به حاشیه بروند. ما در مدارس به مشاورانی نیاز داریم که واقعاً مشاور باشند نه نیروهایی که صرفاً برای تکمیل آمار و پر کردن ساعات اداری حضور دارند.
آموزش و پرورش باید به دانش آموزان یاد بدهد که چگونه در باره مشکلاتشان حرف بزنند و مهمتر از آن به مدیران و معلمان بیاموزد که چگونه حرفهای آنها را بشنوند و خطر را تشخیص دهند. بسیاری از بحرانهایی که در نهایت به خیابان ؛ دادگاه ؛ بیمارستان و حتی قبرستان میرسند اگر در همان مدرسه با مداخله علمی ؛ مشاوره تخصصی و تدبیر حرفهای مدیریت شوند ممکن است هرگز به چنین نقطه هولناکی نرسند. سوگند که دیگر باز نمیگردد اما میتوان و باید اجازه نداد دختر دیگری با همین سرنوشت روبهرو شود. قتل ناموسی ؛ ناموس پرستی نیست که جنایت است. تعصب هم غیرت نیست ؛ وقتی به خشونت و سلب حق حیات میرسد. جامعهای که در آن دختر نوجوان از گفتن حقیقت زندگیاش به پدرش وحشت دارد باید پیش از هر چیز در باره کیفیت تربیت ؛ فرهنگ گفتوگو و امنیت روانی خانوادههایش تجدید نظر کند. سوگند صیادی فقط قربانی یک جنایت خانواده گی نیست. نام او باید به مطالبهای جدی برای بازنگری در نظام حمایت از کودکان و نوجوانان تبدیل شود. سوگند رفت اما مسئولیت ما در برابر سوگندهای دیگر همچنان باقی ست.
مخاطب گرامی، ارسال نظر پیشنهاد و انتقاد نسبت به خبر فوق در بخش ثبت دیدگاه، موجب امتنان است.
ع



