۱۹وزیر کابینه چهاردهم و وزرای اقتصادی کابینه رسما معرفی شدند. وزرایی که معرفی آنها بعضا با اقبال و نقد مواجه شد. اساسا این ویژگی هر انتخابی است که گروهی موافق و تعدادی مخالف را دارد. اما فعالان اقتصادی باید برای مساعدت به دولت راهکارها و پیشنهادات خود را ارایه کنند تا گرهی از هزار توی مشکلات کشور باز شود. من هم ۳رویکرد پیشنهادی برای کابینه و دولت دارم که در این یادداشت به آنها میپردازم.
۱) نخستین پیشنهاد من در خصوص کابینه چهاردهم آن است که از میان این افراد معرفی شده، یک نفر به عنوان فرمانده اقتصادی دولت انتخاب شود. کابینه برای فرماندهی اقتصادی به اجماع نیاز دارد، یک نفر باید قدرت جمعبندی اختلافات، تناقضات و نگاههای مختلف را داشته باشد. نخستین کاری که کابینه باید در حوزه اقتصاد انجام دهد، ایجاد همین هماهنگی است.
به گزارش اقتصاددان به نقل از تعادل ، کابینه ممکن است در برخی تصمیمات هماهنگ باشد و در برخی موارد تعارضاتی در میان باشد، اما به یک فرمانده نیاز است تا در آخر چهارچوبهای اقتصاد را به جمعبندی برساند و حرف آخر را بزند. در دولت سیزدهم دیدم برخی وزرا در خصوص سیاستگذاریهای پولی و بودجهای و… به مجادله و بگو و مگو میرسیدند. این اشتباه است و برای کشور هم هزینه ایجاد میکند.کابینه به یک فرمانده اقتصادی نیاز دارد. معاون اول در سالهای قبل این مسوولیت را ایفا میکرد اما آقای عارف تحصیلات متفاوتی دارند. هرچند علی طیب نیا هم برای ایفای نقش فرماندهی اقتصادی مناسب بود اما به دلیل عدم حضور در میان وزرا یا معاونان رییسجمهور نمیتواند ایفاکننده این نقش باشد. این وظیفه باید به گردن وزیر اقتصاد بیفتد، یا رییس کل سازمان برنامه و بودجه یا رییس کل بانک مرکزی . به نظرم اگر این مسوولیت به عهده همتی وزیر اقتصاد گذاشته شود بهتر است. وزیر اقتصاد هم دامنه و گستره سازمانی وسیعتری دارد و هم ارتباط مناسبی با رییس جمهور دارد. حوزههای مالیاتی، گمرکی، بانکی، سرمایهگذاری، نظم و نظامات بازارهاو…، در اختیار وزیر اقتصاد است و میتواند این وظیفه را به نحو احسن ایفا کند. معتقدم وزیر اقتصاد باید ضعفهای جدی دولت سیزدهم را پوشش دهد. مشکل دولت سیزدهم این بود که دولت فاقد فرمانده اقتصادی بود. این روند باعث تشدید اختلافات میشد. گاها به جمعبندی هم نمیرسیدند و کار از دست خارج میشد. در دولت چهاردهم این نقیضه و ضعف باید پوشش داده شود.
۲) تیم اقتصادی در خصوص برخی نقشه راههای اقتصادی و برخی از سیاستهای کلان اقتصاد، باید به جمعبندی برسد. در واقع الگوی مشترکی باید طراحی و اجرایی شود. اقتصاد ایران به الگو و نقشه راه اقتصادی نیاز دارد.
الگویی که در آن زمانبندیها، سناریوهای احتمالی، منابع مالی، اولویتبندیهای اصلاحات اقتصادی، اولویتبندیهای سخت و… باید در قالب سناریوها آماده شود.
۳) برای آماده شدن در خصوص آبان ۱۴۰۳ دولت باید در دو قالب خوشبینانه و بدبینانه آماده شود. این تاریخ، موعد رسمی انتخابات امریکاست و در صورت پیروزی جمهوریخواهان احتمالا شاهد بازگشت تحریمهای نفتی و اقتصادی خواهیم بود. در صورت پیروزی دموکراتها هم سیاستهای چندساله اخیر تداوم مییابد. دولت باید خود را از امروز برای آن تاریخ آماده کند. حدود ۸۵ روز تا آن تاریخ باقی مانده است. از زمان آغاز به کار کابینه این زمان کمتر هم میشود. دو سناریوی خوشبینانه با فرض عدم تشدید تحریمها و سناریوی بدبینانه با فرض تشدید تحریمها باید آماده اجرایی شدن شود. ضعفها و حوزههایی که در صورت تشدید تحریمها میتواند تحت تاثیر سیاستهای تحریمی قرار بگیرد باید پوشش داده شوند. شخصا برنامهای را با عنوان تقویت تابآوری سهماه اقتصاد ایران آماده کردهام که پس از رای اعتماد مجلس به ناصر همتی آن را تقدیم او میکنم. تیم اقتصادی دولت برای کوتاهمدت باید برنامه تقویت تابآوری اقتصاد ایران با دو سناریوی خوشبینانه و بدبینانه داشته باشد. خوشبینانه در صورت کاهش تحریمها و بدبینانه در صورت تشدیدها باید آماده شوند. این ۳پیشنهاد مقدماتی من به دولت چهاردهم و وزرای پیشنهادی است. سایر پیشنهادات را به صورت جزئیتر طی یادداشتهای آینده تشریح خواهم کرد.
مخاطب گرامی، ارسال نظر پیشنهاد و انتقاد نسبت به خبر فوق در بخش ثبت دیدگاه، موجب امتنان است.
ع
