محسن وثوقی فعال اجتماعی وعضو شورای سردبیری با درج یادداشتی در اقتصاددان نوشت : آقای قائم‌پناه! فرمول تازه‌ای برای رفاه مردم معرفی کرده‌اید: بنزین ۸۰ هزار تومان، برق و گاز و سایر حامل‌های انرژی گران‌تر، و در نهایت ۷ میلیون تومان یارانه برای هر ایرانی!
اما یک حلقه از این معادله برای مردم همچنان گمشده است: پول نفت کجاست؟
اگر قرار است هزینه اداره کشور از جیب مردم تأمین شود، پس درآمد نفت و گاز، معادن، پتروشیمی‌ها و سایر منابع ملی دقیقاً کجا می‌رود؟
اگر مردم باید مالیات بدهند، مالیات بر ارزش افزوده پرداخت کنند، تورم را تحمل کنند، کالا و خدمات را گران‌تر بخرند و حالا انرژی را هم چند برابر گران‌تر مصرف کنند، این سؤال کاملاً طبیعی است:
دولت قرار است از جیب مردم چند بار برای اداره کشور پول بگیرد؟
یک‌بار مالیات؛
یک‌بار ارزش افزوده؛
یک‌بار تورم؛
یک‌بار گرانی کالا و خدمات؛
یک‌بار افزایش قیمت انرژی؛
و بعد هم همان پول را با عنوان «یارانه» به مردم برگردانیم و اسمش را حمایت از مردم بگذاریم؟
این دیگر بیشتر شبیه جابه‌جایی پول از جیب راست مردم به جیب چپ آنهاست؛ با این تفاوت که در مسیر، قیمت‌ها هم بالا می‌رود!
مردم سؤال ساده‌ای دارند: اگر کشور این‌همه منبع درآمد دارد، چرا همیشه نسخه نجات اقتصاد از جیب مردم شروع می‌شود؟
چرا وقتی صحبت از درآمدهای ملی است، عددها مبهم می‌شوند؛ اما وقتی نوبت به مردم می‌رسد، قیمت‌ها کاملاً شفاف و فوری اعلام می‌شوند؟
چرا سهم مردم از نفت و گاز و معادن باید در حد یک «یارانه» تعریف شود، اما سهم مردم از هزینه‌های ناشی از گرانی انرژی باید در قیمت نان، کرایه، مسکن، تولید، حمل‌ونقل و تمام زندگی روزمره‌شان خودش را نشان دهد؟
و یک سؤال مهم‌تر:
آیا ۷ میلیون تومان واقعاً پول جدیدی به سفره مردم اضافه می‌کند، یا قرار است بخشی از پولی که از همان مردم گرفته می‌شود، با یک عنوان جدید به آنها بازگردانده شود؟
اگر قرار است بنزین ۸۰ هزار تومان شود و سایر حامل‌های انرژی هم گران شوند، دولت باید با عدد و سند به مردم بگوید:
درآمد نفت و گاز چقدر است؟
درآمد مالیاتی چقدر است؟
درآمد معادن و پتروشیمی‌ها چقدر است؟
کل منابع دولت چقدر است؟
و دقیقاً چه مقدار از این منابع صرف چه چیزی می‌شود؟
مردم دیگر با وعده عددهای بزرگ، زندگی نمی‌کنند؛ با قدرت خریدشان زندگی می‌کنند.
۷ میلیون تومان روی کاغذ شاید عدد بزرگی باشد؛ اما اگر هزینه زندگی چندین میلیون تومان بیشتر شود، این عدد چه مشکلی از سفره مردم حل می‌کند؟
مسئله مردم فقط «مقدار یارانه» نیست؛
مسئله این است که چرا باید برای برخورداری از ثروتی که متعلق به خودشان است، ابتدا چند برابر هزینه کنند و بعد بخشی از پول خودشان را به نام حمایت دریافت کنند؟
مردم صدقه نمی‌خواهند.
مردم می‌خواهند بدانند ثروت کشور کجاست، درآمدش چقدر است و سهم واقعی آنها از این ثروت چیست.
آقایان مسئول!
اگر برای افزایش قیمت بنزین و انرژی عدد و فرمول دارید، برای درآمد نفت و گاز و معادن و مالیات هم عدد و فرمول به مردم ارائه کنید.
نسخه گران‌کردن زندگی مردم، بدون صورت‌حساب درآمدهای کشور، نسخه اقتصاد نیست؛ صورت‌حسابی است که باز هم باید مردم پرداخت کنند.
حالا نوبت پاسخگویی است:
پول نفت و گاز و معادن کجاست؟
و سهم واقعی مردم از ثروت ملی ایران کجاست؟
این سؤال مردم است؛
نه توهین است، نه سیاسی‌کاری.
این حق مردم است که بدانند با ثروت کشورشان چه می‌کنند.
مخاطب گرامی، ارسال نظر پیشنهاد و انتقاد نسبت به خبر فوق در بخش ثبت دیدگاه، موجب امتنان است.
ع
