جعفر بخشی بی نیاز نویسنده و عضو شورای سردبیری با درج یادداشتی در اقتصاددان نوشت : این روزها تمام ادبیات مدیریتی و سیاسی مسئولین کشور در یک واژه خلاصه شده و آن هم مردم است. مردمی که در ظاهر سرمایه اجتماعی اند اما شکاف عمیقی با مسئولان دارند. نمی شود مردم را به صبوری دعوت کرد و از طرف دیگر هر روز بار سنگین تورم و گرانی را بر دوش همان مردم گذاشت. نمی‌توان از مردم خواست شرایط را درک کنند اما مسئولان خودشان درک درستی از شرایط واقعی زندگی این مردم نداشته باشند. از مردمی که زیر فشار اقتصادی خم شده‌اند انتظار نمی رود همچنان با همان میزان امید ؛ انگیزه و اعتماد به آینده به میدان بیایند. در این روزهای سخت و دشوار مسئله فقط گرانی چند قلم کالا یا افزایش قیمت چند محصول نیست. مسئله اصلی فرسایش تدریجی کیفیت زندگی ست.
خانواده هایی که هر ماه برای تأمین ابتدایی‌ترین نیازهایشان باید از خواسته‌های ضروری خود بگذرند. جوانی که نمی‌داند با کدام درآمد باید به آینده فکر کند ؛ خانه بخرد ؛ ازدواج کند و خانواده تشکیل دهد. کارگری که حقوقش پیش از رسیدن به نیمه ماه تمام می‌شود و بازنشسته‌ای که پس از ده‌ها سال کار هنوز باید نگران هزینه‌های ابتدایی زندگی اش باشد. اینها آمارهای خشک و بی روح نیستند که اینها واقعیت زندگی انسان‌هایی هستند که شما از آنها با عنوان مردم یاد می‌کنید. در کنار تورم و گرانی زخم دیگری نیز بر پیکره اعتماد عمومی نشسته است. فساد ؛ رانت ؛تبعیض ؛ ویژه خواری و احساس بی عدالتی. مردم فقط از گرانی ناراضی نیستند که از این هم ناراحت‌اند که چرا هزینه ناکارآمدی و سوء مدیریت باید بر دوش آنان باشد، اما فرصت‌ها و امتیازها به جیب گروهی محدود ریخته شود. چرا برای مردم عادی قانون تا سخت گیرانه ترین شکل ممکن اجرا می‌شود اما در برابر برخی صاحبان قدرت و ثروت ؛ گاهی دیوارهای بلند اغماض و مصلحت سنجی قد می‌کشد.
حضور مردم را نباید به چک سفید امضایی برای مدیران و مسئولان تبدیل کرد. مردم ممکن است به کشورشان ؛ سرزمینشان و آینده ایران دلبسته باشند که البته بسیار هستند اما هم زمان از عملکرد برخی مسئولان ؛ سیاست‌های اقتصادی و شیوه اداره امور به شدت ناراضی باشند که این دو واقعیت هیچ تناقضی با یکدیگر ندارند. علاقه مردم به ایران را نمی‌توان به رضایت از عملکرد مدیران تقلیل داد و انتقاد از مسئولان را نیز نمی‌توان نشانه بی علاقگی به کشور دانست. اتفاقاً اگر نگران سرمایه اجتماعی هستید باید پیش از هر چیز صدای منتقدان را بشنوید. باید بدانید که انتقاد ؛ تهدید نیست که هشدار است. اعتراض به گرانی بی انصافی نیست که مطالبه حق زندگی ست و مطالبه مبارزه با فساد ؛ تخریب نیست که درخواست اجرای عدالت است. دیگر کافی ست هر چقدر مردم را با شعار فریب دادید. مردم را باید با عدالت ؛ صداقت ؛ پاسخ گویی و کارنامه قابل دفاع به دست آورد نه با شعار.
مخاطب گرامی، ارسال نظر پیشنهاد و انتقاد نسبت به خبر فوق در بخش ثبت دیدگاه، موجب امتنان است.
ع
