هدا احمدی با علی شمساردکانی درباره جنگ زیرساختی در منطقه گفتوگو کرده است که چکیده آن را میخوانید:
مراسم تحویل پنج اسکله بندر بزرگ بندر فاو دوباره یادمان انداخت که چقدر در توسعه زیرساختها از کشورهای همسایه عقب افتادهایم.
همین هفته گذشته کشتیهای تجاری در بندر فاو پهلو گرفتند و اتفاقی مهم برای دو کشور عراق و ترکیه رقم زدند. این پروژه با هدف توسعه عراق و کاهش وابستگی این کشور به نفت خام انجام شده و تا سال ۲۰۵۰ به بهرهبرداری کامل میرسد.
به گزارش اقتصاددان به نقل از تجارت فردا ، با تکمیل این طرح، راهی از بندر فاو آغاز میشود و با طی کردن مسیر زمینی در استانهای مختلف عراق به ترکیه و از آنجا به اروپا ختم میشود. این کریدور اهمیت استراتژیک عراق به عنوان همسایه ایران را بالا میبرد و رقابتی بین کریدور شمال-جنوب ایران و پروژه راه توسعه عراق به راه میاندازد.
علی شمساردکانی که سالها به عنوان دیپلمات در کشورهای عربی حضور داشته، معتقد است ایران بازی زیرساختها را به کشورهای همسایه باخته و اگر همین وضع ادامه پیدا کند، به زودی تبدیل به یک کشور فرسوده و مستهلک میشود.
توسعه یک مقوله ویژه است که در درسهای طلبگی و مهندسی و… آموزش نمیدهند. اغلب اقتصاددانهای ما هم توسعه را درک نکردهاند و سیاستمداران هم وقعی به آن نمینهند. در نتیجه توسعه در ایران مغفول مانده است.
توسعه از آدمسازی شروع میشود نه از فراری دادن انسانها. 46 سال پیش با مصادره اموال کارآفرینان خطای بزرگی کردیم و امروز هم با فیلترینگ خطای بزرگتری مرتکب میشویم.
با مصادره اموال، باعث خروج سرمایه و سرمایهدار از کشور شدیم و با تحریم و فیلترینگ، جوانان را از کشور فراری میدهیم.
نتیجه نیز این شد که بوروکراتها بر نظام اداری مسلط شدند و کارهایی انجام دادند که ضد منافع ملی است.
بوروکرات نمیگذارد یک کارخانه درست اداره شود، مامور مالیاتی که به کارآفرین فشار میآورد، فکر میکند گنج به دست آورده در حالی که نمیداند که دارد مدیر کارخانه را بیانگیزه میکند.
کارخانه برای گردش کارش به همه بانکها بدهکار است که سود نکرده است. مثلاً آن کارخانه جنسی را سال گذشته صد هزار تومان خریده است، در نتیجه براساس تورم امسال باید 135 تومان بفروشد.
بسیاری این را به حساب سود کارخانه میگذارند، در صورتی که سودی به این کارخانه اضافه نشده و چیزی هم به دست نیاورده است. لذا بابت آن 35 درصد، اگر 135 میلیارد فروش کرده باشد، بعد از دو سال ورشکست میشود.
خب هرچه ما به این اقتصاد ناخواندههایی که میروند وزیر و وکیل میشوند و دکترای دروغی دارند و حاضر نیستند میدان بدهیم وضعیت بدتر خواهد شد.
داگلاس نورث که جایزه نوبل اقتصاد را گرفت، کتاب کوچکی دارد به نام «فهم توسعه» که به فارسی ترجمه شده است. در این کتاب بهطور شفاف توضیح داده شده که وضعیت اقتصادهایی مانند ما به چه صورت است.
یک طرف جنگ در منطقه، ایران است که سیاستمدارانش اصلاً توسعه را نمیفهمند. سمت دیگر هم کشورهایی هستند که برنامهریزیهایشان را انجام دادهاند و جلو رفتهاند.
وقتی پیشنیازها را نمیفهمیم و نمیتوانیم معادلهها راحل کنیم از دیگران عقب میمانیم.
ببینید در امارات، کویت، بحرین و حتی قطر و عربستان چه بندرهایی ساختند. در آن پلی که از ساحل عربستان به بحرین زدند، همه کشتیها میتوانند در کنارههای پل بایستند و کار اقتصادی کنند.
نفع عمده این کار برای ترکیه است که الان مرکز تجارت دنیا دیگر نه اروپا است و نه آمریکا؛ بلکه چین است و ببرهای آسیایی یعنی مالزی، تایوان، ویتنام، سنگاپور و اندونزیو حتی لیست صادرات و واردات اندونزی و هند چند برابر ماست.
ترکیه از این طرف و شبهجزیره عربستان، عراق، کویت، امارات و قطر و… و از آن طرف اقیانوس هند، هند، از جنوب هند رد میشود و به سمت ببرهای آسیایی میرود و چین هم که اولین تاجر دنیاست.
یک عده بیسواد و بیمسئولیت نشستهاند و بودجههای مملکت را صرف هیچ و پوچ میکنند و در نتیجه پولی برای توسعه نمیماند. مردمان جنوب خلیج فارس کاری کردند تا بتوانند جذب سرمایه و تکنولوژی کنند. ما فرار از تکنولوژی و فرار از سرمایه داریم.
مخاطب گرامی، ارسال نظر پیشنهاد و انتقاد نسبت به خبر فوق در بخش ثبت دیدگاه، موجب امتنان است.
ع
