شورش جهانی علیه مقررات

در همین راستا، کسب‌وکارها ملزم به افشای اظهارنامه پیرامون رعایت قوانین زیست‌محیطی هستند و به سبب آن، مجبورند فرم‌های طولانی را به‌صورت آنلاین پر کنند؛ امری که تخمین زده می‌شود هر سال برای یک شرکت معمولی در دانمارک حدود 310هزار دلار هزینه دربردارد. در بریتانیا، قوانین اصطلاحا با نیت خیر جمعی برای محافظت از خفاش‌ها، خزندگان و قارچ‌های کمیاب ترکیب می‌شوند تا موجب ایجاد مانع، تاخیر و افزایش هزینه‌های ساخت‌وسازهای جدید شود. این تکثیر قوانین، نشان‌دهنده چگونگی تغییر و دگرگونی در جهان است. ظهور اینترنت به این معنی است که کشورها به دستورالعملی برای محافظت از مردم در برابر کلاه‌برداری‌های آنلاین نیاز دارند.

سیاره زمین در حال گرم‌شدن نیازمند قوانینی برای محدودکردن انتشار کربن است؛ اما دولت‌ها، اغلب تحت‌فشار گروه‌های ذی‌نفع ترجیح می‌دهند هزینه‌های ناشی از اجرای این قوانین را بر دوش دیگران بیندازند. پس از اینکه بحران مالی جهانی ایمان و اعتقاد به‌نظام سرمایه‌داری را کاهش داد، اعتماد به بازار برای تشویق به رفتار خوب، ساده‌لوحانه به نظر می‌رسد. رای‌دهندگان همچنین به دنبال تشدید قوانین هستند. همان‌طور که آنها پیرتر و همزمان ثروتمندتر شده‌اند، چیزهای بیشتری برای ازدست‌دادن دارند به همین دلیل از دولت‌ها می‌خواهند تدابیری اتخاذ کنند تا از داشته‌ها و اندوخته آنها حفاظت کند.  اما مشکل آنجاست که حتی هنگامی که گروه‌های خاصی از هر قانون سود می‌برند، جامعه در کل باید هزینه‌های آن را متحمل ‌شود. در بسیاری از کشورهای ثروتمند، ساخت‌وساز به یک امر دلهره‌آور تبدیل شده است که موجب شده قیمت خانه بالا باشد. پروژه‌های بزرگراهی، ازآنجا‌که اغلب با مشکل فرا رفت هزینه‌ها یا پرونده‌های قضایی بی‌پایان مواجه می‌شوند که منجر به گران تمام‌شدن پروژه یا تاخیر در تکمیل آنها می‌شود. پیشنهادهای حفر معادن در آمریکا، حتی برای فلزات موردنیاز برای گذار انرژی، نزدیک به یک دهه در جهنم دریافت مجوز گرفتار می‌شوند.

مقررات دست‌وپاگیر حتی به مشاغل کوچک هم آسیب می‌زند و باید گفت تصویب قوانین، خود منجر به وضع قوانین جدیدتر می‌شود؛ چراکه قانون‌گذاران و نمایندگان مردم، همیشه موارد جدیدی برای قانونمندکردن می‌یابند. همه این موارد منجرشده رشد اقتصادی و بهره‌وری در جهان ثروتمند که تحت‌تاثیر مقررات و پیری جمعیت قرار دارد، با کندی بی‌سابقه‌ای مواجه شود. به همین دلایل است که مقررات‌زدایی، اقدامی مهم و ضروری به نظر می‌رسد. شما فقط باید به تاریخ نگاه کنید تا ببینید که این رویه می‌تواند نقش یک معجون جادویی داشته باشد که ارواح مردگان را زنده کند.

بریتانیای مارگارت تاچر، کشور هند در اوایل دهه1990 و جنوب اروپا در دهه2020، پس از انجام اصلاحات حامی بازار توسط رهبران آنها، همگی با سرعت به جلو پیش رفتند. در دوران آقای میلی، آرژانتین دوباره در حال رشد است. مقررات‌زدایی، قیمت برخی از اقلام وارداتی را به‌طور کامل 35درصد کاهش داده است. این لحظه نادری است که سیاستمداران از همه اقشار به آن چشم دارند. راست‌ها، آزادی اقتصادی را ارزشمند می‌داند. در سمت چپ، سیاستمداران متوجه شده‌اند که با نرخ‌های بهره بالا و بدهی‌های عمومی سرسام‌آور، رشد سریع تنها راه مقرون‌به‌صرفه کردن دولت‌های رفاه است. با این ‌حال مسیر پیش‌رو مملو از مشکلات است. معمای اصلی این است که چگونه بدون اینکه بخواهیم بی‌پروا باشیم جسارت حرکت در این مسیر را داشته باشیم. اگر آقای ترامپ و مشاورانش بر این باور باشند که محدودکردن بدون تبعیض منابع، اخراج کارگران و مسدودکردن وام‌ها و کمک‌های مالی فدرال اقتصاد کشور را از قیدوبند آزاد می‌کند، باید گفت آنها سخت در اشتباه هستند.

وجود قوانین و نقش‌آفرینی دولت در هر جامعه‌ای ضروری است. باز توزیع امکانات، آمریکا را عادلانه‌تر و پایدارتر می‌کند. بدون وجود قوانین مربوط به ایمنی مواد غذایی، خط‌کشی جاده‌ها یا سرمایه بانک و دولتمردان مسوول اجرای آنها، شرایط زندگی نامطمئن و ناایمن خواهد بود. البته باید گفت در نقاط دیگر مخاطره‌ای که وجود دارد هراس و ترس است؛ به‌ویژه در اروپا که با رشد آهسته اقتصادی مواجه است و به شکل جدی به وزارت کارآمدی برای کاستن و حذف زیرساخت‌های بوروکراتیک نیاز دارد. اجرای این امر به جسارت سیاسی نیاز دارد. هر بخش از مقررات‌زدایی منافع کوچکی برای بسیاری به همراه دارد؛ اما زیان‌های بزرگ‌تری را بر شمار معدودی تحمیل می‌کند. پس جای تعجب نیست اگر بدانیم طبق محاسبه صندوق بین‌المللی پول، طی 30سال گذشته، نیمی از اصلاحات مورد بحث بازار برق و کار برای کارگران مسن‌تر در جهان ثروتمند، هرگز به مرحله اجرا نرسید. یکی از نمونه‌هایی که باید دنبال کرد آرژانتین است. تیم آقای مایلی پس از 18ماه بررسی و تحقیق پیرامون حذف نقش دولت در حوزه‌هایی که به آن تعلق ندارد، روی کار آمد.

میلی بدون فوت وقت، با اقدامات جسورانه، انتظارات نسبت به شرایط اقتصادی کشور را احیا کرد. در این میان باید گفت اروپا به نوعی بلندپروازی از نوع وزارت کارآمدی در دولت ترامپ نیاز دارد؛ درحالی‌که آمریکا به آمادگی و جسارت از نوع میلی نیاز دارد. اما مخاطره اصلی آن است که هیچ‌یک از آن دو، در مسیر صحیح گام برندارد.