جعفر بخشی بی نیاز نویسنده و عضو شورای سردبیری با درج یادداشتی در اقتصاددان نوشت : آن چه مردم روزها و ماه ها از آن هراس دارند هر آن ممکن است رخ دهد. همان جنگ آخرالزمانی که آمریکا گفته بود کار را تمام می کنیم. اما ساعت صفر فقط لحظه آغاز حمله نظامی نیست. ساعت صفر لحظه‌ای ست که سال‌ها خطای محاسباتی ؛ ماجراجویی سیاسی ؛ بی‌اعتنایی به واقعیت‌ها و نادیده گرفتن منافع ملی به کابوسی برای یک ملت تبدیل شود. اگر آمریکا هر ساعتی به ایران حمله کند نخستین پرسش این است که چرا کار به این نقطه رسید. چه کسانی خطر را جدی نگرفتند و چرا باید مردم ایران بار دیگر هزینه تصمیم‌هایی را بپردازند که نقشی در اتخاذ آن‌ها نداشتند؟ ایران هیچ گاه میدان جنگ نبوده و نیست ؛ خانه میلیون‌ها انسانی ست که حق دارند زنده بمانند ؛ زندگی کنند و آینده‌ای امن داشته باشند. در جنگ بر خلاف آنچه جنگ طلبان در شعارهایشان تصویر می‌کنند ؛ این مردم عادی‌اند که بیشترین هزینه را می‌پردازند.
خانواده‌هایی که امنیتشان فرو می‌ریزد. کودکانی که آینده‌شان زیر سایه موشک و بمباران قرار می‌گیرد. بیمارانی که دسترسی‌شان به دارو و درمان دشوار می‌شود و مردمی که باید بهای ویرانی زیر ساخت‌ها و فروپاشی معیشت خود را بپردازند. اما پرسش تلخ‌تر اینجاست که چگونه کشوری با این همه ظرفیت انسانی ؛ تاریخی ؛ جغرافیایی و اقتصادی باید به نقطه‌ای برسد که سایه جنگ بر سر مردمش سنگینی کند. چرا در سیاست خارجی ؛ دیپلماسی و عقلانیت نباید همواره بر هیجان ؛ شعار و محاسبات پر خطر اولویت داشته باشند. چرا باید هر بار مردم نگران باشند که فردا با چه بحران تازه‌ای از خواب بیدار خواهند شد. البته مسئولیت آغاز هر حمله نظامی بر عهده طرفی ست که آن را آغاز می‌کند ؛ اما این واقعیت نیز انکار شدنی نیست که سیاست گذاران هر کشور وظیفه دارند با تصمیم‌های سنجیده از امنیت و منافع مردم خود محافظت کنند و تا جای ممکن مانع وقوع جنگ شوند. نه حمله خارجی افتخار است و نه ویرانی کشور نشانه اقتدار و نه قربانی شدن مردم بهای قابل قبولی برای اثبات درستی یک سیاست. در آستانه هر بحران نظامی عده‌ای از پیروزی‌های قطعی سخن می‌گویند.
عده‌ای دشمن را تحقیر می‌کنند و عده‌ای هر هشدار و انتقادی را تضعیف روحیه می‌نامند. اما هیچ کدام از این شعارها نمی‌تواند جای پاسخ گویی را بگیرد. اقتدار واقعی آن است که کشوری بتواند از وقوع جنگ جلوگیری کند ؛ امنیت شهروندانش را حفظ کرده و اجازه ندهد اختلافات سیاسی به فاجعه‌ای انسانی تبدیل شود. اگر ساعت صفر فرا برسد ؛ دیگر فرصتی برای جبران بسیاری از خطاها باقی نخواهد ماند. آن روز نه شعارهای آتشین به داد خانواده‌ها می‌رسد ؛ نه توجیه‌های سیاسی خانه‌های ویران را آباد می‌کند و نه وعده‌های پیروزی جای جان‌های ازدست رفته را می‌گیرد. ایران امروز بیش از هر زمان دیگری به عقلانیت ؛ دیپلماسی فعال ؛ شفافیت و اولویت دادن به جان مردم نیاز دارد. هیچ منافع جناحی و هیچ محاسبه سیاسی نباید از حق مردم برای زندگی در امنیت مهم‌تر شمرده شود. پیش از آنکه ساعت صفر ؛ ساعت سوگ یک ملت شود، باید از خود بپرسید آیا همه راه‌های جلوگیری از جنگ را پیموده‌اید. آیا صدای مردم را شنیده‌اید و آیا برای هزینه‌هایی که ممکن است بر این سرزمین تحمیل شود پاسخ روشنی دارید. جنگ شاید با یک فرمان آغاز شود اما پایان رنج‌هایش ممکن است سال‌ها طول بکشد. ساعت صفر را نباید لحظه نمایش قدرت دانست که باید آن را آخرین هشدار برای بازگشت به عقلانیت ؛ پیش از آنکه فرصت صلح از دست برود تلقی کرد.
مخاطب گرامی، ارسال نظر پیشنهاد و انتقاد نسبت به خبر فوق در بخش ثبت دیدگاه، موجب امتنان است.
ع
