درد و رنج هایی که حقمان نیست
نوشتاری از:
اسماعیل مرشدکیا
بی شک انسان امروزی با دارا بودن همه موهبت های ارتباطی و تکنولوژی اگر بخواهد در گذشته های جغرافیایی و خانوادگی خود غوطه ور باشد نتیجه ای جز پسرفت و واماندگی ندارد ، اما یادآوری داشته ها و نداشته ها در روند رو به تکامل بی تاثیر نیست . و این دقیقا مصداق بارزی از گذشته و حال مسجدسلیمان است ، آن جغرافیای نفتی با دستاورد بزرگی چون شهرنشینی مدرن و دارا بودن امکانات بی نظیر آن روزگاران قطعا فراموش شدنی نیست ، اما اینکه چرا امروز درمانده و ناتوان از دیگر شهرهای استان خوزستان در جا می زند علتش واضح و روشن است،
عدم توجه از صدر تا ذیل مسئولان استانی در مورد این منطقه ، که همه عوامل مسئول در این رابطه باید مواخذه شوند ، نمونه تاسف بار شرایط نابسامان بهداشت و درمان مسجدسلیمان است که از کمترین امکانات برخوردار است و علی رغم تلاش کادر بیمارستان و شبکه های بهداشت، عدم حضور پزشکان حاذق و متخصص و به روز نبودن تجهیزات بیمارستانی و نبود آزمایشگاه های مدرن مزید بر علت شده و بسیاری از بیماران برای درمان به اهواز اعزام می شوند و در بیشتر موارد بیماران حاد فوت نموده اند و غبار غم و اندوه ابدی بر خانواده های قربانیان ،آسمان زندگی شان را تیره و تار کرده است .
براستی متولی بهداشت این استان چه پاسخی برای دل دردمند داغداران دارد؟
مطالبه بحق مردم حوزه مسجدسلیمان را کدام دستگاه اجرایی و وزارت برعهده می گیرد؟
آیا وزارت نفت نباید به تعهدات و مسئولیت های اجتماعی و قانونی خود عمل کند؟
آیا دعواهای سیاسی ارزش داغدار کردن مردمی چون مسجدسلیمان را دارد ، بی گمان همه آنهایی که مسبب حال و روز امروز مسجدسلیمان هستند روزی تاوان پس می دهند .
به امید روزهای روشن برای مردم مسجدسلیمان.
