در «جمع تیره‌روزان»،باید «شمع فروزان» باشی، اگر «خاموش هم بنشینی»، «خروش می‌آفرینی»! بگذار دیگران «زبانت را الکن دانند» و «بیانت را به سخن فراخوانند»! آن گاه با «زُلال سخن»،«ضَلال اهرمن»...