کشوری که مردمش را از دست داده است !

جعفر بخشی بی نیاز نویسنده و عضو شورای سردبیری با درج یادداشتی در اقتصاددان نوشت :  حقیقت تلخ و غیر قابل انکار این است که ما در هر صورت بازنده‌ایم ؛ حتی اگر در معادلات سیاسی پیروز شویم. حتی اگر در میدان‌های نظامی دست بالا را داشته باشیم و حتی اگر در عرصه دیپلماسی هزاران ادعا و دستاورد را ردیف کنیم. بازنده ایم چون مردم را از دست داده‌ایم ؛ اعتماد عمومی را فرسوده کرده‌ایم و امید را در دل جامعه به قتل رسانده‌ایم. ما فقط سفره مردم را کوچک نکردیم که دایره امیدشان را هم تنگ کردیم. فقط معیشتشان را به بحران نکشاندیم که باورشان را هم زخمی کردیم. با دنیای آنها کاری کردیم که هر روز دشوارتر از دیروز شود. با همین تصمیم‌ها ؛ سیاست‌ها و رفتارهایی که هیچ تناسبی با واقعیت زندگی مردم نداشت. وقتی هیچ‌ چیزی سر جای خودش نیست و هر روز وضعیت از روز قبل دشوارتر می‌شود ؛ نمی‌توان همچنان از مردم انتظار صبوری نامحدود داشت. صبر مردم سرمایه‌ای بی‌پایان نیست که هر روز هزینه ناکارآمدی‌ها ؛ اشتباهات و تصمیم‌های نادرست شود.

 اظهارات مارکو روبیو وزیر خارجه آمریکا در باره پیشی گرفتن گزینه اقتصادی و فشار بر گزینه نظامی و ضرورت تأمین نیازهای غذایی مردم ایران فارغ از انگیزه‌ها و اهداف سیاسی واشنگتن حامل یک پیام نگران‌ کننده است. جنگ اقتصادی و فشار بر زندگی روزمره مردم می‌تواند به میدان اصلی تقابل تبدیل شود. اینجاست که باید پرسید آیا ما برای مواجهه با چنین شرایطی ؛ پشتوانه اجتماعی و اعتماد عمومی لازم را حفظ کرده‌ایم؟ آمریکا اگر از فشار اقتصادی سخن می‌گوید ؛ مسئولیت سیاست‌های خود را دارد اما این واقعیت نیز نباید بهانه‌ای برای نادیده گرفتن مسئولیت‌های داخلی شود. تحریم خارجی یک طرف ماجراست و شیوه مدیریت داخلی ؛ کیفیت تصمیم‌ گیری ؛ فساد ؛ ناکارآمدی و بی‌توجهی به معیشت مردم طرف دیگر آن. نمی‌توان تمام زخم‌های جامعه را به تحریم نسبت داد و از پاسخگویی درباره سهم تصمیمات داخلی فرار کرد.

 تلخ‌تر از شکست در یک جنگ ؛ شکست در جلب اعتماد مردمی ست که باید پشتوانه اصلی هر کشور باشند. اگر مردم احساس کنند دیده نمی‌شوند ؛ شنیده نمی‌شوند و رنجشان در اولویت تصمیم‌ گیری‌ها نیست ؛ هیچ میزان تبلیغات و هیچ حجم از شعار نمی‌تواند جای خالی اعتماد را پر کند. ما زمانی شکست می‌خوریم که مردم دیگر آینده‌ای در وعده‌های ما نبینند. زمانی که امیدشان را از دست بدهند و زمانی که فاصله میان حاکمیت و جامعه به شکافی عمیق و فرساینده تبدیل شود. البته هنوز هم برای جبران فرصت وجود دارد اما نه با انکار واقعیت ؛ نه با متهم کردن منتقدان و نه با تکرار نسخه‌های شکست‌ خورده. راه بازگشت ؛ پذیرش خطا ؛ تغییر جدی در شیوه حکمرانی ؛ مبارزه واقعی با فساد ؛ احترام به حقوق مردم و بازگرداندن کرامت انسانی به زندگی روزمره جامعه است. باید پذیرفت که مردم فقط برای زنده ماندن تلاش نمی‌کنند که آنها حق دارند زندگی کنند ؛ آرزو داشته باشند ؛ امیدوار باشند و از آینده نترسند. کشوری که مردمش را از دست بدهد ؛ پیش از آنکه در میدان جنگ شکست بخورد ؛ مهم‌ ترین سرمایه و پشتوانه خود را در داخل خاکش از دست داده است.

مخاطب گرامی، ارسال نظر پیشنهاد و انتقاد نسبت به خبر فوق در بخش ثبت دیدگاه، موجب امتنان است.

ع