اقتصاددان : قطعی مکرر آب و برق در هادیشهر، دیگر یک اتفاق مقطعی نیست؛ به بخشی از زندگی روزمره مردم تبدیل شده است. آب گاهی ساعتها قطع میشود و برق نیز هر روز حدود دو ساعت میرود؛ قطعیای که در بسیاری از مواقع باعث ضعیف شدن اینترنت و ایجاد مشکلات بیشتر برای مردم میشود.
اما مسئله فقط قطعی آب و برق نیست؛ مسئله، نحوه مدیریت و پاسخگویی است.
وقتی آب بدون اطلاع قبلی برای ساعتهای طولانی قطع میشود و مردم برای دریافت پاسخ با مسئولان تماس میگیرند اما پس از مدتی حتی تلفنها پاسخ داده نمیشود، این سؤال مطرح میشود که مسئولیتپذیری در برابر مردم دقیقاً کجاست؟
اگر قرار است شبکه آب نیاز به تعمیر داشته باشد، چرا از همان ساعات قطعی روزانه برای حل اساسی مشکل استفاده نمیشود تا مردم مجبور نباشند دوباره با قطعیهای طولانی مواجه شوند؟
مردم هادیشهر انتظار ندارند هیچ مشکلی در زیرساخت وجود نداشته باشد؛ انتظار آنها این است که مشکل مدیریت شود، اطلاعرسانی صورت بگیرد و مسئولان پاسخگو باشند.
از آب و برق گرفته تا اینترنت؛ وقتی اختلالها تکرار میشوند و کسی توضیح روشنی به مردم نمیدهد، نگرانی بزرگتری شکل میگیرد: آیا بیتفاوتی نسبت به مشکلات مردم در حال تبدیل شدن به یک رویه مدیریتی است؟
ژاپن را مثال میزنند که حتی برای اختلال کوتاهمدت در خدمات عمومی، مسئولان خود را موظف به پاسخگویی میدانند. اما اینجا گاهی مردم ساعتها آب و برق ندارند و در نهایت باید خودشان دنبال مسئول پاسخگو بگردند.
بیکفایتی اگر بدون مطالبه و پاسخگویی ادامه پیدا کند، میتواند مسری شود.
امروز آب و برق است؛ فردا باید درباره اشتغال، تورم، زیرساخت و سایر مشکلات اقتصادی نیز پاسخ خواست.
مردم بیش از وعده، مدیریت، اطلاعرسانی و پاسخگویی میخواهند.
ارس برای مردم یا تولید خاویار؟
یکی دیگر از پرسشهای جدی درباره مدیریت منابع آب در جلفا، استفاده از ظرفیت رودخانه ارس برای پرورش ماهیان خاویاری است. جلفا به دلیل همجواری با ارس و شرایط اقلیمی، به یکی از قطبهای پرورش ماهیان خاویاری غیرساحلی کشور تبدیل شده و در سال ۱۴۰۴ نیز تولید قابلتوجهی در این حوزه داشته است.
اما وقتی مردم منطقه با قطعیهای طولانی و مکرر آب شرب مواجه هستند، یک سؤال کاملاً منطقی مطرح میشود:
آیا اولویت نخست منابع آب منطقه نباید تأمین آب پایدار مردم باشد؟
اگر آب ارس ظرفیت ایجاد اشتغال، کشاورزی و آبزیپروری دارد، چرا مدیریت منابع آب نباید بهگونهای باشد که ابتدا مشکل آب شرب مردم و سپس نیازهای اقتصادی منطقه تأمین شود؟
خاویار میتواند یک ظرفیت اقتصادی ارزشمند باشد، اما آب آشامیدنی مردم قابل جایگزین نیست.
مسئله این نیست که چرا در جلفا خاویار تولید میشود؛ مسئله این است که وقتی مردم ساعتها آب ندارند، باید مشخص شود اولویتبندی منابع آب چگونه انجام شده و چرا مشکل آب شرب هنوز حل نشده است؟
این همان جایی است که بحث از یک قطعی ساده آب فراتر میرود و به مسئله مدیریت منابع و پاسخگویی مسئولان میرسد.
mehrnews.com/x38DTx
مخاطب گرامی، ارسال نظر پیشنهاد و انتقاد نسبت به خبر فوق در بخش ثبت دیدگاه، موجب امتنان است.
ع
