محسن وثوقی عضو شورای سردبیری با درج یادداشتی در اقتصاددان نوشت : آقای جعفر قائمپناه، معاون اجرایی رئیسجمهور پزشکیان شما از «شرایط جنگی» حرف میزنید، از ضرورت داشتن موشک، از اینکه «نباید در برابر آمریکا سر خم کرد» و اینکه «تورم یکشبه به وجود نیامده که یکشبه از بین برود».
قبول.
اما اجازه بدهید از زمین واقعیت با شما حرف بزنیم، نه از تریبون شعار.
شما یکسال و نیم است دولت را تحویل گرفتهاید.
نمیگوییم تورم را صفر میکردید؛
نمیگوییم معجزه اقتصادی میخواستیم.
حداقل:
* همان تورمی را که تحویل گرفتید حفظ میکردید
* همان قیمتها را نگه میداشتید
اما حتی این هم اتفاق نیفتاده است.
اگر واقعاً به مردم اعتقاد داشتید و نه صرفاً به شعار،
اولین اقدامتان باید این میبود که ریاضت را از بالا شروع کنید، نه از سفره مردم.
سؤال ساده و شفاف است:
در کجای دنیا، برای آرامگاه یک رهبر یا یک حاکم، بودجههای میلیاردی و دائمی تخصیص میدهند؟
این همه:
* «یادگار»
* «یادگارِ یادگار»
* مؤسسه، بنیاد، ستاد و ساختار موازی
دقیقاً چه کارکرد اقتصادی، اجتماعی یا معیشتی برای ملت دارند؟
اوقاف بودجه را برای چه میخواهد؟
مگر اوقاف، اموال وقفشده مردم برای امور عامالمنفعه نیست؟
پس چرا دوباره باید از بودجه عمومی تغذیه شود؟
ستاد اقامه نماز جمعه چرا بودجه میخواهد؟
نماز، عبادت مردمی است یا پروژه دولتی؟
مگر پیش از انقلاب نماز جمعه نبود؟
مگر مردم و مساجد خودشان آن را اداره نمیکردند؟
سازمان تبلیغات اسلامی دقیقاً کدام گره از اقتصاد و معیشت مردم باز کرده؟
بنیاد سعدی با این حجم بودجه، چه خروجی متناسبی داشته؟
این همه بنیاد و نهاد بیخاصیت با پاسخگویی صفر، چرا همیشه خط قرمز بودجهاند؟
و مهمتر:
حوزههای علمیه مگر قبل از انقلاب وجود نداشتند؟
مگر با وجوهات و کمکهای مردمی اداره نمیشدند؟
چه شد که امروز باید میلیاردها تومان از بیتالمال بگیرند،
آن هم در شرایطی که مردم زیر بار تورم خرد میشوند؟
شما میگویید «تورم یکشبه نیامده»؛ درست.
اما نگفتید چرا:
* هر روز بدتر میشود؟
* چرا فشار فقط روی مردم است؟
* چرا هیچ نهادی حاضر نیست از سهم خود بزند؟
هر مسئولی از جایش بلند میشود،
یک مشت شعار پوچ و ادعای نخنما تحویل مردم میدهد
بیهیچ دستاورد ملموسی
و بعد انتظار دارد ملت خم به ابرو نیاورند
و این سیستم سرتاسر رانت، فساد و بیپاسخگویی را باور کنند.
یادتان باشد:
ثروت مال ملت است.
نفت مال ملت است.
بیتالمال مال ملت است.
نه مال حاکمیتی که پاسخ نمیدهد
و نه مال نهادها و بنیادهایی که فقط بلدند هزینه تولید کنند، نه دستاورد.
اگر واقعاً در «شرایط جنگی» هستیم،
اولین جبهه، جبهه عدالت بودجهای و شجاعت اصلاح ساختار است؛
نه فشار بیشتر بر مردمی که دیگر چیزی برای فدا کردن ندارند.
محسن نامه؛ یادداشتهای یک شاهد
مخاطب گرامی، ارسال نظر پیشنهاد و انتقاد نسبت به خبر فوق در بخش ثبت دیدگاه، موجب امتنان است.
ع
