«نیّت» و «انسانیّت»!فرگرد ۲۱۶۹

«گل‌ها بی‌دریغ رایحه می‌افشانند» و «بلبل‌ها بر ستیغ نغمه می‌خوانند»؛

بی آن که برای این «نثار تلاش» از کسی «انتظار پاداش» داشته‌باشند.

کسی نیز آنان را «پاس نمی‌دارد» و «سپاس نمی‌گزارد».

چه زیباست انسان نیز بدون «انتظار،ایثار» کند و بدون «منّت،معونت»!

بیاییم با «نور نیکی»،«تور تاریکی» را بشکافیم

و «بلیغ» و «بی‌دریغ»،

«بذر نیک‌اندیشی» و «جذر سبزکیشی» بیفشانیم.

تا روزی که ما در «این مغاک نباشیم» و در «زیر خاک فروپاشیم»،

نهال‌ها «سر از زیر خاک برآرند» و «سر بر سریر افلاک گذارند»

و انسان‌ها در «سایه‌سار آن بیاسایند» و «برگ و بار آن را بستایند»!

ما انسان‌ها می‌رویم،ولی «نیّت می‌پاید» و «انسانیّت را می‌شاید»!

شفیعی مطهر

☘️🌺🍃🌸☘️🌺🍃🌸☘️🌺🍃🌸

ستیغ:راست و بلند ایستاده مانند ستون

معونت :یاری، کمک،مساعدت

تور: پارچۀ مشبّک برای شکار پرندگان یا صید ماهی‌ها

بلیغ: رسا،زبان‌آور

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دو × 3 =

پربازدیدترین ها