هر انسان،یک «شخص» دارد و یک«شخصیّت» .
هر شخص در «پگاه حیات» میآید و در «شامگاه ممات» میرود.
آن که میتواند «جاودانه بپاید» و راه حق را «کنجکاوانه بپیماید»،
نه «شخص کور»،که «شخصیّت فکور» است!
عمر،«فُرصتی گذرنده» است برای کسب «نُصرتی پاینده».
هر انسان میتواند از این «فرصتِ کوتاه عالی سود جوید»،
یا جهان را با «دستِ خالی ترک گوید».
او میتواند «شمع جان» را در «جمع جوانان» برافروزد
و با «روشنگری»، راه «دادوری» را بگشاید.
شخصیّتی جاودانگی را «میشاید» ،که بتواند گرهای از مشکلات بشریت را «بگشاید»!
شفیعی مطهر
