گفت: برای یک کشور آیا تهیّه و ساختن موشک و سایر تسلیحات لازمتر است
یا تهیّۀ نان و قوت مردم؟
گفتم: هر دو. هر کشور باید دارای ارتش و اسلحه و قدرت نظامی باشد، ولی همۀ این
قدرت نظامی باید از کشوری آباد و مردمی آزاد دفاع کند،
نه سرزمینی خراب و مردمی فقیر و گرسنه!
آیا تو نمونه و مثالی برای اثبات این ادّعا داری؟
گفت: بله! کره شمالی بین ده کشور عقب ماندۀ دنیاست و کره جنوبی در ردیف
ده اقتصاد برتر جهان!
هر دو کشور یک نژاد، یک سرزمین، و آب و هوای مشترک دارند!
گفتم: تفاوت این دو کشور در چیست؟
آنها چه ساختار و سیاستی دارند که به این تفاوت سهمگین رسیدهاند؟!
گفت: در کرۀ جنوبی وزارت اول آموزش و پرورش است،ولی در کرهشمالی: ارتش!!
گفتم: این جاست که نقش اصولی و محوری تعلیم و تربیت آشکار میشود!
گفت: از یک فقیر گرسنه که معمولاً غذای خود را از سطل زباله به دست میآورد،
پرسیدند: چه چیز تو را آرام میکند؟
پاسخ داد: وضع فقیرانۀ مردم کرۀ شمالی که شنیدهام از گرسنگی علف میخورند!
من هم به یاد این خاطره افتادم که در دوران تحصیل پس از هر امتحان تنها چیزی
که قلبم را آرام میکرد ،
این بود که یکی را پیداکنم که به اندازۀ خودم امتحان را خراب کردهباشد!
گفتم: باز هم #سیاهنمایی کردی؟!
